Μπάμπης Παπαδόπουλος - Σκηνές Από Ένα Ταξίδι

1. Μετά
2. Κάτι για το δρόμο
3. Στο δρόμο
4. Melo 1
5. Melo 2
6. Πάλι εσύ
7. 3 7 2
8. Τελευταίο βράδυ
9. Πρωινό
10. Δυο λόγια σ’ ένα μπαρ
11. Au Revoir
Αρχικά, να πω οτι δεν τρέφω κανενός είδους αδυναμία προς 1) επιδείξεις δειξιοτεχνίας. Κατανοώ οτι κάποιος έχει τεράστια ανάγκη να δείξει πόσο καλός είναι σε κάτι που του έχει φάει τόσο χρόνο, αλλά με αφήνει παγερότατα αδιάφορο 2) τους Τρυπες. Ίσως, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου (sic), ποτέ δε με ενθουσίασαν 3) Έλληνες καλλιτέχνες. Μου αρέσει να παρακολουθώ ότι συμβαίνει στη χώρα μου, ειδικά τώρα που υπάρχουν πολλοί, και πολύ αξιόλογοι μουσικοί και φαίνεται να δημιουργείται κάτι σαν ελληνικη μουσική σκηνή, αλλά η μουσική δεν είναι τυρί, καπνά, ελιές ή πορτοκάλια, για να προτιμάμε τα ελληνικά έστω και αν τα ξένα είναι καλύτερα. Χωρίς φόβο και πάθος, λοιπόν, έβαλα να ακούσω το Σκηνές από ένα ταξίδι του πρώην Τρύπα, συνεργάτη του Θανάση Παπακωνσταντίνου, και μουσικού που έχει δείξει μία συμπαθέστατη απέχθεια προς τη στασιμότητα, την ευκολία και τον εφησυχασμό, τον Μπάμπη Παπαδόπουλο. Και μπορώ να πω ότι χάρηκα, και με το παραπάνω, το αποτέλεσμα.
Το άλμπουμ δεν είναι αριστούργημα, είναι καλό, με πολλές υποσχέσεις για το μέλλον (αν και δε μιλάμε για νέο καλλιτέχνη, μιλάμε όμως για πρώτη σόλο δουλειά), και κάποια κομμάτια είναι αφόρητα γοητευτικά, όπως τα Μετά..., Κάτι για το Δρόμο, Melo 2 και Πρωνο. Έντονη η κινηματογραφική αισθητική, έντονη και η παρουσία της κιθάρας, λογικό άλλωστε, κιθαρίστας είναι ο άνθρωπος. Υπάρχουν εδώ μέσα και περισσότερο "στριφνά'' και πειραματικά ή με έμφαση στη δεξιοτεχνία κομμάτια, όπως το κατ'εμέ αδύναμο Στο Δρόμο. Αξίζει, πάντως την προσοχή μας αυτή η δουλειά, αλλά και όλες οι υπόλοιπες της Puzzlemusik, που φαίνεται να ακολουθεί μία πολύ ιδιαίτερη πορεία στο χώρο, με πολύ σημαντικές κυκλοφορίες.