
| 1 | Open Spaces | |
| 2 | Future Markets | |
| 3 | Prospectors Arrive | |
| Cello - Caroline Dale Piano - Michael Dussek | ||
| 4 | Eat Him By His Own Light | |
| Cello - Caroline Dale Piano - Michael Dussek | ||
| 5 | Henry Plainview | |
| 6 | There Will Be Blood | |
| 7 | Oil | |
| 8 | Proven Lands | |
| 9 | HW / Hope Of New Fields | |
| 10 | Stranded The Line | |
| 11 | Prospectors Quartet | |
Συνηθως, έχω την άποψη ότι ένα soundtrack είναι δύσκολο να το θεωρήσεις καλό, ως κάτι που υπάρχει αυτόνομα από την ταινία για την οποία γράφτηκε. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που κάποια soundtrack τα βάζω για να τα ακούσω και γίνονται αγαπημένη μουσική. Βέβαια αυτές οι περιπτώσεις είναι και πολύ ξεχωριστές, το Fountain του Clint Mansell, το Oldboy, η τριλογία των χρωμάτων του Πραισνερ και το Χαος του Πιοβανι, είναι τέτοιες περιπτώσεις και ίσως να είναι και οι μόνες, άλλωστε η δουλειά ενός soundtrack είναι να βοηθάει και να υπογραμμίζει τις περισσότερες φορές. Και εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα soundtrack που δεν έφτασε καν μέχρι τις τελικές υποψηφιότητες για Όσκαρ, με συνθέτη τον Jonny Greenwood των Radiohead, μία από τις πιο αντισυμβατικές συνθέσεις μουσικής για φιλμ, που έχω ακούσει.
Το είχα ακούσει πριν δω την ταινία, και η αλήθεια είναι πως με είχε μαγέψει, στα 33 περίπου λεπτά της διάρκειάς του. Από έγχορδα που στριγγλίζουν, μέχρι κλασσικές συνθέσεις, φτάνοντας σε στιγμές να θυμίζει Steve Reich, και ταυτόχρονα να έχει συνθέσεις που με αγγίζουν. Αυτό που είχα απορία, ήταν πώς θα λειτουργούσε μέσα στην ταινία. Και δε χρειάστηκαν πάνω από λίγα δευτερόλεπτα για να το καταλάβω. Οι άγονοι λόφοι των ΗΠΑ, έδεσαν απόλυτα με το «παράφωνο» ουρλιαχτό των εγχόρδων. Άρα τα είχαμε όλα, λειτουργεί μέσα στην ταινία, και της δίνει ατμόσφαιρα, αλλά στέκεται και αυτόνομα σαν ένα εξαιρετικό album. Δεν ξέρω πόσο θα το αγαπήσω, αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει, προς το παρόν ας πατήσω το repeat…
ΥΓ: Για την ταινία έχουν γραφτεί πολλά, δεν έχω και πολλά να γράψω, δε με ενθουσίασε ως ταινία, η ερμηνεία του Daniel Day-Lewis, είναι κάτι για το οποίο δεν έχει κανείς να συζητήσει και πολλά, αδιαμφισβήτητα καλή (και κάτι παραπάνω), αλλά με ενθουσίασε ο Paul Dano. Η ερμηνεία του ήταν εξαιρετική.
2 comments:
Πωωωω τι μου θύμισες !!! Το "La Canzone del mal di luna" από το Χάος των Ταβιάνι !!! Τι υπέροχο κομμάτι !!!
Και το review για το soundtrack του There will be blood πολύ καλό... θα συμφωνήσω :)
"La Canzone del mal di luna" τρομερο κομματι, αλλα ειναι ολοκληρο το soundtrack σπουδαιο.
Post a Comment