Post

Πριν κάποια χρόνια και όταν ήξερα...λίγα (σ.σ λίγη ενασχόληση με τη μουσική), θεωρούσα άκρως τιμητικό το να ακούω post-rock και να το φωνάζω και να το λέω. Όταν έμαθα πολλά (τρομάρα μου) αποφασίσα ότι το είδος ήταν νεκρό δεν άξιζε να το ακούω και λοιπές παπαριές, που τάιζαν το μυαλό μου μουσικογράφοι, μουσικογραφιάδες, γραφιάδες και λοιποί άσχετοι. Η αλήθεια είναι ότι πολλά δεν ήξερα ποτέ, ούτε ξέρω, αλλά τώρα δε με ενδιαφέρει να μάθω, απλώς με ενδιαφέρει αν ένα άλμπουμ μου λέει κάτι, αν και πόσο με ταξιδεύει. Απολαμβάνω, λοιπόν, τον καινούριο πολύ καλό δίσκο των Sigur Ros, και ασχολούμαι με το post-rock (όρο πάντως που και σήμερα τον βρίσκω ανούσιο, αν και μπορεί να έχω λάθος, άλλωστε είχε ο δίκιο ο ποιητής που έλεγε πως όταν οι άνθρωποι έχουν λάθος είναι νέοι), που είχα καιρό να ακούσω.

Και για όλα αυτά φταίει το καινούριο των Sigur Ros. Τον τίτλο του, δυσκολεύομαι κάπως να τον γράψω, αλλά ο δίσκος είναι απίστευτος.