Δύσκολους δίσκους έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε αυτούς που απαιτούν πολλές ακροάσεις για να σου φανερωθεί η ουσία τους, ο πυρήνας τους και συνήθως έτσι αναφερόμαστε σε εγκεφαλικά ακούσματα όπως ας πούμε οι Autechre, ο Aphex Twin ή ο John Cage, ο Steve Reich. Κάποιοι από αυτούς είναι από τους πιο αγαπημένους μου καλλιτέχνες και δεν έχω σκοπό να γράγω εδώ εναντίον τους, αλλά πολλές φορές όλοι οι προαναφερθέντες έχουν πέσει στην παγίδα του εργαστηριακού, του ψυχρού. Τέχνη (κι επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο κι αν η μουσική είναι η πιο εμπορική και εμπορευματοποιημένη από αυτές, παραμένει ακόμα τέχνη) σημαίνει κάτι που σε αγγίζει, που κινητοποιεί την ψυχή σου πολύ βαθιά και δε μένει μόνο στον εγκέφαλο και στη σκέψη και στην τετράγωνη λογική. (Μα εδώ δεν είπες ότι θα έλεγες για το τελευταίο των Portishead; ε ναι τόση ώρα γι'αυτό λέω). Το Third, λοιπόν, τρίτο studio album των Portishead, για το οποίο έχουν γραφτεί πάρα πολλά και τίποτα άλλο πλέον δεν έχει αξία παρά μία προσωπική γνώμη (αν έχει αξία), είναι δύσκολο άλμπουμ. Όχι δύσκολο = εγκεφαλικό. Όχι. Είναι δύσκολο γιατί πρέπει να σε βρει στη σωστή φάση, και τότε να σε τσακίσει. Γιατί δεν πρέπει να το αντιμετωπίσεις σα λίγα megabytes ακόμα που πρέπει να ακούσεις και αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. Άργησε να με κερδίσει, αλλά τα κατάφερε και με το παραπάνω. Κι αυτό το The Rip, τι κομμάτι...
6 comments:
τελικά όλοι με το Rip την πατήσαμε.. κάποια στιγμή βρίσκεσαι να μουρμουράς "white horses..." , μετά σκέφτεσαι "τι σκατά είναι αυτό που μου έχει κολλήσει..." and there you go.. βρίσκεσαι σε ένα σημείο που πρέπει να εξηγήσεις γιατί αυτό το album είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα..
Φαινεται ολοι την πατανε καποια στιγμη με το third και μπορω να καταλαβω το γιατι...το οτι ειναι διαφορετικο (και μαλλον και καλυτερο) νομιζω οφειλεται στο οτι εφτιαξαν μουσικη μακρια απο την υποχρεωση να κανουν κατι που να μοιαζει με bristol, trip hop, portishead κλπ κλπ
τι κομματι το rip...
Είναι μεγάλο κλισέ για ένα album ότι απαιτεί πολλές ακροάσεις,αλλά για το P ισχύει ...
Τα λεγα εγω πριν κανα εξαμηνο... "The Rip , μάλλον το πιο απαλό και στεναχωρo κομμάτι του δίσκου. Το αγαπάς από την πρώτη ακρόαση. Απλοί ήχοι από τα synths και άσπρα άλογα περιμένεις να σε πάρουν μακριά. Το κομμάτι είναι ήδη κλασικό.""", αλλα νομιζω το Threads ειναι πιο γαμηστερο, δινω και την κιλοτα μου ρε παιδι μου ο σαπιοκωλακιας πως να το κανουμε...
εχω να πω αυτο....
As she walks in the room
Scented and tall
Hesitating once more
And as I take on myself
And the bitterness I felt
I realise that love flows
Wild, white horses
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark underneath
Will I follow?
Through the glory of life
I will scatter on the floor
Disappointed and sore
And in my thoughts I have bled
For the riddles I've been fed
Another lie moves over
Wild, white horses
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark underneath
Will I follow?
Wild, white horses
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark underneath
Will I follow?
Τι πάθατε όλοι μ'αυτό το rip ?Σα να ακούς κάποιο από τον προσωπικό της με τον Rustin Man σε remix από death in vegas και τον Reininger στα πλήκτρα! Έχει τόσες κομματάρες ο δίσκος !
Post a Comment