Max Richter, The Caretaker, Nurse With Wound

Είχα καιρό να γράψω και θα τα γράψω όλα μαζί. Αρχικά, να πούμε ότι οι (1 - ένας) συντάκτες του έγκριτου YellowStickyTrap, φέτος δεν έκαναν διακοπές, καθώς απήχθησαν από μυστηριώδη άτομα, που αρχικά νομίζαμε ότι ήταν εξωγηίνοι ή ο Παλαιοκώστας, αλλά τελικά ήταν μουσικόφιλοι θαυμαστές μας, οι οποίοι εξοργισμένοι από τη μουσική αδράνεια στην οποία έχει πέσει το blog, μας έκλεισαν σε τρία ξεχωριστά δωμάτια και μας βομβάρδισαν με μουσικές. Στην αρχή μας βασάνιζαν με φρικτό τρόπο, αφού μας έβαζαν να ακούμε Placebo νυχθημερόν, μετά όμως βλέποντας την ειλικρινή μεταμέλειά μας, μας πρόσφεραν απλόχερα νέους δίσκους, από τους οποίους ξεχωρίσαμε τους παραπάνω (και παρακάτω):

Max Richter - 24 Postcards in full colour

Ο Max Richter, επιστρέφει, με μία εκπληκτική δουλειά, ακόμα. Χωρίς να ξεφεύγει από το ύφος των προηγούμενων, άλλωστε δε θα ήθελα κάτι τέτοιο, φτιάχνει μουσική συναισθηματική που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κινηματογραφική.

The Caretaker - Persistent Repetition of Phrases

Από τα καλύτερα φετινά albums, ακούγεται πραγματικά σαν όνειρο, αν το ακούσεις με σβηστά τα φωτά, πρόκειται για εκείνη την υπέροχη φάση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Εξαιρετική χρήση των samples.

Nurse With Wound - Huffin' Rag Blues

Δεν αμφέβαλλα ποτέ για την τρελαμάρα που κουβαλάει ο κύριος Stapleton. Έτσι, εννοείται ότι περίμενα τα πάντα από αυτόν, ακόμα και αυτό το δίσκο, που με την πρώτη ακρόαση (και με τη δεύτερη, νομίζω) δε σε πείθει ότι πρόκειται για ένα δίσκο των Nurse With Wound. Πιθανότατα το ευκολότερο άκουσμα που μας έχουν προσφέρει, παραμένει όμως, ένα εξαιρετικό άλμπουμ.