Ευτυχισμένο το 1997!!!

Τι λέτε θα αντέξει τελικά ο έρωτας του Αντώνη του Καλούδη με τη χήρα Μαρκάταινα; Του Γκλετσου με την Ερατώ; Θα το σηκώσει ο Ρίβερς; Ο Σαββόπουλος αποβλακώθηκε τελείως; (κι όμως όχι, έχει κι άλλο), στίχος είναι αυτός "Άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου";!!
Ναι έχω πάθει μια σύγχυση, λιγάκι. Έχω μπερδευτεί. Μπέρδεψα τις δεκαετίες. Τι να κάνω, αφού όλα τα συγκροτήματα, που λίγο πολύ τα θεωρούσαμε ξοφλημένα, αν ασχολούμασταν μαζί τους, από τη δεκαετία του 90, βγήκαν από τη ναφθαλίνη και απαιτούν, δικαίως, την προσοχή μας!!! Δισκάρα των Notwist, τα είπαμε πριν αρκετό καιρό, ίσως να είναι κι ο αγαπημένος μου στο τέλος της χρονιάς. Για τους Portishead, κοιτάξτε δύο ποστ παρακάτω. Και τώρα έχουμε και λέμε: του Tricky το Knowle West Boy, είναι ένας πολύ καλός δίσκος, που μας επιστρέφει πίσω στις εποχές του Maxinquaye. Δεν είναι μόνο το Past Mistake, που είναι καταπληκτικό τραγούδι, είναι όλα του δίσκου, που είναι για τα καλά βουτηγμένα στο γκρι, αλλά έχουν και αυτή την αίσθηση του δρόμου, που μόνο ο Tricky είχε ατόφια, σε αίσθηση με τους άλλους δύο κύριους εκπροσώπους του Μπρίστολ. Και νομίζω, δεν είναι τυχαίο, που τώρα οι παλιοί τριπ-χοπάδες, βγάζουν καλούς δίσκους, νομίζω, είναι κάτι που συμβαίνει γιατί επιτέλους απαλλάχθηκαν από την υποχρέωση να βγάλουν κάτι που να ακούγεται σαν ήχος του Μπριστόλ, και άλλα τέτοια ευφυολογήματα της κακιάς ώρας.
Άλλο πάλι: το Hungry Saw των Tindersticks. Δεν είναι και το αλμπουμ της χρονιάς, είναι όμως τιμιότατοι και ειλικρινείς, Tindersticks που σε αγγίζουν από την πρώτη νότα του intro. Επαναλαμβάνονται, όντως αλλά κα΄νουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά.

Τελικά λέτε να είναι αλήθεια αυτά που λένε ότι θα γίνουν το μιλένιουμ; Το pc πάντως θα το έχω κλειστό έτσι δε λένε;