Animal Collective (ω ναι!!!)

Οφείλω να ομολογήσω ότι ποτέ δε με ενθουσίασαν. Δεν εκπέμπαμε στο ίδιο μήκος κύματος. Το Person Pitch, όντως καλό το βρήκα, αλλά όχι τόσο όσο να με κάνει να τρελαθώ. Αλλά αυτό εδώ είναι δισκάρα, όπως και να το κάνω δεν μπορώ να πω κάτι άλλο, όσες φορές το ακούω μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Animal Collective, λοιπόν ε; Βρε λες;

And the Oscar goes to.... (κοινώς τα καλύτερα)

Πέρσι (για πριν 10 μέρες λέω) ήταν μία παράξενη χρονιά. Είτε μιλάω ατομικά, είτε συνολικά, είτε για τη μουσική, ήταν μία πολύ παράξενη χρονιά, που στα δύο πρώτα θα αφήσει και μάλιστα ανεξίτηλο το στίγμα της, τη μουσική όμως μάλλον δεν τη βοήθησαν τόσο οι συναστρίες. Δεν είναι θέμα σύγκρισης με προηγούμενες χρονιές, αν και η αμέσως επόμενη μετά από μία τόσο καλή όσο το 2007, έχει δύσκολο έργο, αλλά δε βγήκε αυτό που θα με συγκινήσει ιδιαίτερα, κάτι που συνέβη με όλη την πρώτη δεκάδα το 2007. Δεν ξέρω πώς θα καταγραφεί το 2008 στη μουσική ιστορία, από τους μουσικοιστορικούς, πάντως του χρόνου που, λογικά, θα έχουμε 2 ψηφοφορίες (απανταχού bloggers ετοιμαστείτε από τώρα) μια και τελειώνει και η δεκαετία, λίγα από τα του 08 θα συμπεριλάβω στη λίστα μου. Τα 20 (ως είθισται, πλέον) καλύτερα, λοιπόν από το YellowStickyTrap είναι τα παρακάτω:

20. Fuck Buttons – Street Horrsing : Ωραίοι, θορυβώδεις αρκετά και κάπως χαοτικοί, αλλά στο βάθος τους κρύβεται ένα μικρό παιδί, και αρκετά παιχνιδιάρικο.

19. 2L8 – He and She, Angry Enough to Keep Loving in the Dark Ages: Ο 2L8 δε με απογοήτευσε, προχώρησε παραπέρα, έφτιαξε ένα συνηθισμένο στη σύλληψη αλλά πολύ γοητευτικό στην απόδοση gothic παραμύθι και μπήκε με το σπαθί του στα φετινά καλύτερα. Είναι μάλιστα, σύμφωνα πάντα με το ystp, ο δεύτερος καλύτερος φετινός ελληνικός δίσκος.

18. The Pyramids – The Pyramids : Noise rock, αλλά μελωδικό, αρκετά θορυβώδες, αλλά όχι βαβουριάρικο, και πάντα μελωδικό. Θέλετε κι άλλα; Εμένα μου αρκούν, πάντως.

17. Caretaker – Persistent Repetition of Phrases : Ονειρικό, πραγματικά, η επανάληψη δε σε ενοχλεί αλλά σε ταξιδεύει σε ένα όνειρο που είναι λίγο γλυκό, λίγο εφιάλτης.

16. Flying Lotus – Los Angeles : Εξαιρετική ηλεκτρονική μουσική, με σαφείς χιπ-χοπ επιρροές εννοείται. Σου μένει, όμως ένα γαμώτο γιατί αν συνέχιζε όπως ξεκινάει ο δίσκος θα είχε το 1 με μεγαλή ευκολία. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά...

15. Matmos – Supreme Balloon : Από τους δίσκους που περίμενα εναγωνίως για το 2008, στην αρχή ενθουσιάστηκα, αλλά μετά από τις πολλές ακροάσεις, τον τοποθέτησα λίγο χαμηλότερα από το προηγούμενό τους και το The West. Θα περιμένουμε μάλλον, λίγο ακόμα για το τρίτο αριστούργημα.

14. Tindersticks – The Hungry Saw : Τίποτα καινούριο μία από τα ίδια, μα δεν τους βαρεθήκατε ακόμα, Όχι δε βαρέθηκα είναι η απάντηση και επίσης δε ζητάω πάντα πό τις αγαπημένες μου μπάντες να αλλάζουν, μου αρκεί να γράφουν πολύ καλά τραγούδια και αυτό εδώ το καταφέρνουν μια χαρά οι Tindersticks.

13. Bersarin Quartett – Bersarin Quartett : Ένας γερμανός, εννοείται όχι ο μόνος στη λίστα, και σίγουρα μακριά από την ενοχλητική ταμπέλα της ambient που του κολλάνε, σε κάτι μεταξύ κινηματογραφικής μουσικής και ηλεκτρονικής. Θαύμα!!!

12. Fleet Foxes – Fleet Foxes : Στην αρχή μου φάνηκαν αδιάφοροι, αλλά τ’ωρα δε μπορώ να ξεκολλήσω. Όσο κι αν το «πίσω ολοταχώς» που επικρατεί ως τάση στη μουσική τα τελευταία χρόνια, αναγνωρίζω ότι έχουν πολύ καλά κομμάτια, αν είχανε στο lp και το Mykonos, τότε θα ανέβαιναν πολύ πιο ψηλά

11. Max Richter – 24 Postcards In Full Colour / Waltz with Bashir OST

Όχι ο καλύτερος δίσκος του, αλλά όπως πάντα είναι Max Richter. Εξαιρετικό και το soundtrack του Βαλς με τον Μπασιρ, της ταινίας του Άρι Φόλμαν και ειδικά τα Haunted Ocean.

10. Have a Nice Life – Deathconciousness : Επίσης με έντονο σύνδρομο πίσω ολοταχώς, αλλά έχουν γεμίσει δύο δίσκους με εξαιρετική μουσική, οπότε το κόλλημα με τα 80s, τους το συγχωρώ.

9. Matt Elliott – Howling Songs : Σίγουρα στοιχειωτικό, κολασμένο, σκοτεινό, ανθρώπινο, βίαιο, τρυφερό. Συγκλονιστικός εδώ ο Matt Elliott, σε έναν δίσκο κατάθεση ψυχής.

8. Advisory Circle – Other Channels : Το πιο γοητευτικό και εμπνευσμένο κολάζ ήχων που άκουσα ποτέ μου.

7. Hol Baumann – Human : Καταπληκτική electronica, αν διάβαζα για δίσκο με έθνικ πινελιές θα με απωθούσε, αλλά το Human κάθε άλλο παρά σε απωθεί.

6. Sigur Ros - Með suð í eyrum við spilum endalaust : Πολύ καλύτερο, από το βαρετότατο Takk, με κομμάτια κατά τη γνώμη μου εμβληματικά, όπως το Festival, αδίκως θάφτηκε γενικώς.

5. Dj/rupture – Uproot : Μιξάρισμα μεν, απίστευτο δε. Ο Μπάμπης Αργυρίου στο mic.gr γράφει ότι δε θέλει να ακούσει τα κομμάτια αυθεντικά και ακριβώς το ίδιο είχα σκεφτεί κι εγώ.

4. Hauschka – Ferndorf : Εκπληκτικό. Κλασσική μουσική και το prepared piano να κεντάει. Μαγικός δίσκος με μεγάλα κομμάτια όπως το Freibad.

3. Monika – Avatar : Έχουν γραφτεί, πλέον, υπερβολικά πολλά, ο δίσκος έχει ακουστεί πολύ έως πάρα πολύ, η ίδια η Monika, βέβαια χειρίζεται σε ικανοποιητικό βαθμό την ολοένα και αυξανόμενη δημοτικότητά της, η αλήθεια όμως είναι τα τραγούδια που υπάρχουν σ’αυτό το δισκάκι με κέρδισαν από την πρώτη φορά που τα άκουσα. Κι εγώ θα προτιμούσα να μην την άκουγα στο Mall, αλλά λίγο με απασχολεί.

2. Portishead – Third : Αφού τα είχα γράψει τόσο όμορφα, τότε : «Δύσκολους δίσκους έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε αυτούς που απαιτούν πολλές ακροάσεις για να σου φανερωθεί η ουσία τους, ο πυρήνας τους και συνήθως έτσι αναφερόμαστε σε εγκεφαλικά ακούσματα όπως ας πούμε οι Autechre, ο Aphex Twin ή ο John Cage, ο Steve Reich. Κάποιοι από αυτούς είναι από τους πιο αγαπημένους μου καλλιτέχνες και δεν έχω σκοπό να γράγω εδώ εναντίον τους, αλλά πολλές φορές όλοι οι προαναφερθέντες έχουν πέσει στην παγίδα του εργαστηριακού, του ψυχρού. Τέχνη (κι επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο κι αν η μουσική είναι η πιο εμπορική και εμπορευματοποιημένη από αυτές, παραμένει ακόμα τέχνη) σημαίνει κάτι που σε αγγίζει, που κινητοποιεί την ψυχή σου πολύ βαθιά και δε μένει μόνο στον εγκέφαλο και στη σκέψη και στην τετράγωνη λογική. (Μα εδώ δεν είπες ότι θα έλεγες για το τελευταίο των Portishead; ε ναι τόση ώρα γι'αυτό λέω). Το Third, λοιπόν, τρίτο studio album των Portishead, για το οποίο έχουν γραφτεί πάρα πολλά και τίποτα άλλο πλέον δεν έχει αξία παρά μία προσωπική γνώμη (αν έχει αξία), είναι δύσκολο άλμπουμ. Όχι δύσκολο = εγκεφαλικό. Όχι. Είναι δύσκολο γιατί πρέπει να σε βρει στη σωστή φάση, και τότε να σε τσακίσει. Γιατί δεν πρέπει να το αντιμετωπίσεις σα λίγα megabytes ακόμα που πρέπει να ακούσεις και αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. Άργησε να με κερδίσει, αλλά τα κατάφερε και με το παραπάνω. Κι αυτό το The Rip, τι κομμάτι...»

1. The Notwist – The Devil, You and Me : Απλούστατο, με καθημερινά υλικά, αλλά όχι μικρό, σε καμία περίπτωση. «Τι να πεις για τους Notwist; Μόνο οτι εκεί στη Γερμανία, υπάρχουν δύο αδέρφια που έχουν βάλει σκοπό τους να μας τρελάνουν. Πέρσι ως Tied & Tickled Trio, φέτος (και όχι μόνο) ως Notwist. Το καινούριο τους είναι καταπληκτικό και μάλιστα, όχι και στην καλύτερη χρονιά των 00s, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Και αυτό το Alphabet, είναι τραγούδι που πραγματικά σε στοιχειώνει, το σκέφτεσαι συνέχεια. Χαίρομαι που είναι πάλι εδώ οι Notwist. Και αυτές οι μελωδίες τους, οι μαγικές ενορχηστρώσεις τους.»

Αυτά, λοιπόν, και καλή χρονιά να έχουμε.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

(το μπλογκ αυτό είχε ξεκινήσει σαν αμιγώς μουσικό, αλλά επειδή έτσι απλούστατα δεν είχε κανένα λόγο να συνεχίσει να υπάρχει θα παπαρολογώ για διαφορά ζητήματα και σε λίγες μέρες θα βγάλω και το πολυαναμενομενο top 20, αφου πρωτα δω τι βαλανε οι αλλοι, ακουσω τις επιλογες τους, που δεν ακουσα μεσα στη χρονια οπότε και επειδή ξέρω ότι ο ελληνικός λαός περιμένει εναγωνίως τις φετινές επιλογές μου κατά τις 4-5 Ιανουαρίου να συντονιστεί με το μπλογκ μας).

Γράφω, λοιπόν, ανήμερα Χριστούγεννα, αφ'ενός γιατί τώρα βρήκα χρόνο και αφ'έτέρου για να σας εκφράσω τα ειλικρινή και βαθιά συλληπητήρια μου. Για μένα, για σας, γιια όλους. Ζούμε σε μία χώρα νεκρή, νεκρή απ'όλες τις απόψεις, πώς το είχε πει ο Αγγελόπουλος μέσω του Βέγγου, στο Βλέμμα του Οδυσσέα : σε μια χώρα που εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα. Νεκρή πνευματικά, ανίκανη να σκεφτεί, να αντιδράσει και το κυριότερο να δημιουργήσει, γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρχει φαντασία σε αυτή τη χώρα, όταν όλες οι γενιές που αυτή τη στιγμή μπορείς να βρεις στη ζωή, έχουν μεγαλώσει χωρίς μέλλον, χωρίς φαντασία, χωρίς πνευματικότητα, χωρίς, χωρίς, χωρίς...μέσα στη σύψη, στα συμφέροντα, στη χώρα όπου βρίσκει τόπο έκφρασης η χειρότερη μορφή καπιταλισμού. Τη νέκρωση τη διακρίνεις παντού. Τη συναισθηματική και την ηθική, αυτό τον τόπο που δεν έχει κανένα έρεισμα, τίποτα να κρατηθεί και να κρατήσει, αυτό τον τόπο που δε φταίει ποτέ κανείς, που ποτέ κανείς δεν παραιτείται παρά μόνο είτε προσυνεννοημένα, είτε για να κάνει ηρωική έξοδο και που κανείς δε σέβεται αυτόν που ζει μαζί του, γιατί μαζί ζούμε με αυτόν που μένει στην απέναντι πολυκατοικία, μοιραζόμαστε τον ίδιο ζωτικό χώρο. Ότι έγινε μετά την 6η του Δεκέμβρη, σιγά σιγά κατακάθεται. Φεύγει η οργή και οι περιττοί συναισθηματισμοί και παίρνουμε μία απόσταση από τα γεγονότα, που επιτρέπει να τα κρίνεις σαν ολότητα. Όχι τι έγινε εκείνες τις μέρες, αλλά γιατί και αν πρόκειται να αλλάξει κάτι. Βέβαια, στο τελευταίο η απάντηση είναι ένα όχι τεράστιο. Γιατί είναι ζητήματα παιδείας και νοοτροπίας αυτά στα οποία υστερούμε. Και αυτά αλλάζουν με το χρόνο και από μέσα προς τα έξω.

καλά χριστούγεννα, λοιπόν...

Διακοπή για Διαφημίσεις

* Τον Νοέμβριο του 1980 δολοφονούνται από αστυνομικούς των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου η νεαρή εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο 26χρονος Ιάκωβος Κουμής. Απομονώνουν την πρώτη στη βιτρίνα, στη γωνία Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, και την χτυπούν με κλομπ αλύπητα -σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής. Με κλομπ συνέτριψαν το κρανίο του Κουμή.

* Τον Αύγουστο του 1985 ο αστυνομικός Νίκος Σταθόπουλος πυροβολεί και σκοτώνει την Αμερικανίδα Κάθριν Τζον Μπουλ, 22 χρόνων, μετά την άρνηση της τελευταίας να γίνει έλεγχος στο αυτοκίνητό της.

* Τον Νοέμβριο του 1985 λίγες ώρες μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου πέφτει νεκρός στη Στουρνάρη από σφαίρα του αστυνομικού Αθ. Μελίστα ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς.

* Τον Φεβρουάριο του 1986 ο 17χρονος Μανώλης Κανδανολέων, που επέβαινε σε κλεμμένο αυτοκίνητο, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τρεις αστυνομικούς.

* Τον Μάρτιο του 1990 στην Πρέβεζα ο αστυφύλακας Γρηγόρης Σπυράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Δημήτρη Κίκερη. Το θύμα ήταν παγιδευμένο στην τουαλέτα «βιντεάδικου», που λίγο πριν είχε επιχειρήσει να διαρρήξει.

* Τον Απρίλιο του 1993 ο αρχιφύλακας Ηλίας Σταματόπουλος σκότωσε εν ψυχρώ τον 25άχρονο σερβιτόρο Γιάννη Τζίτζη σε μπαρ.

* Τον Ιανουάριο του 1994 ο αστυνομικός Ευάγγελος Λαγογιάννης σκοτώνει με 4 σφαίρες τον 28χρονο μουσικό Θοδωρή Γιάκα, επειδή αρνήθηκε να σταματήσει σε εξακρίβωση στοιχείων.

* Τον Ιανουάριο του 1996 σε αστυνομική επιχείρηση-σκούπα κατά Αλβανών στη Σκάλα Ωρωπού ο αστυνομικός Διονύσης Καρακάιδος σκοτώνει έναν Αλβανό.

* Τον Ιούνιο του 1996 ο αγροφύλακας Αθ. Μάτος σκοτώνει τον 20χρονο Φαντίλ Ναμπούζι για δύο καρπούζια που πήγε ο τελευταίος να κλέψει.

* Τον Νοέμβριο του 1996 σε «επιχείρηση» της Αστυνομίας έξω από τη Λιβαδειά για τον εντοπισμό φυγόδικου ο αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής και σκότωσε τον 45χρονο Τσιγγάνο Τάσο Μουράτη μπροστά στα μάτια ενός από τα τρία παιδιά του.

* Τον Αύγουστο του 1998 στον Πειραιά ο ανθυπαστυνόμος Δημήτρης Τσαγκράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 26χρονο Ηλία Μέξη έξω από το τμήμα Μεταγωγών επειδή δεν σταμάτησε σε σήμα του για έλεγχο.

* Τον Οκτώβριο του 1998 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ο ανθυπαστυνόμος Κυριάκος Βαντούλης σκότωσε τον 17χρονο Γιουγκοσλάβο μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς, ο οποίος επισκεπτόταν με συμμαθητές του την Ελλάδα.

* Τον Φεβρουάριο του 2000 στη Λούτσα ο υπαστυνόμος Θοδωρής Χαλουλάκος πυροβολεί αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν τέσσερις νέοι, επειδή όπως είπε «τους θεώρησε ύποπτους για διακίνηση ναρκωτικών». Η σφαίρα καρφώθηκε στη σπονδυλική στήλη του 18χρονου μαθητή Σωτήρη Κατσιώτη και τον άφησε παράλυτο.

* Τον Μάρτιο του 2000 στην Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης ο 18χρονος ομογενής από την πρώην ΕΣΣΔ Νικόλαος Λεωνίδης έπεσε νεκρός από τα πυρά του αστυνομικού Γιώργου Ατματζίδη, γιατί δεν σταμάτησε σε σήμα για έλεγχο.

* Τον Οκτώβριο του 2001 στο Ζεφύρι ο αστυφύλακας της Αμεσης Δράσης Γ. Τυλιανάκης πυροβόλησε στο κεφάλι τον αθίγγανο Μαρίνο Χριστόπουλο, 21 ετών, επειδή δεν σταμάτησε σε μπλόκο.

* Τον Νοέμβριο του 2001 στην πλατεία Αμερικής ο αστυφύλακας Γιάννης Ριζόπουλος πυροβόλησε στο κεφάλι τον 20χρονο Αλβανό Σεντγκάκ Σελνίκου μέσα σε καφετέρια, όταν απείλησε με μαχαίρι τον ίδιον και άλλους τέσσερις συναδέλφους του που είχαν ήδη προτεταμένα τα όπλα τους.

* Τον Δεκέμβριο του 2003 ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης πυροβολείται στο κεφάλι από άνδρες του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ρεθύμνου, γιατί το αυτοκίνητο που επέβαινε μαζί με δυο άλλους νεαρούς δεν σταμάτησε για έλεγχο. Μ.Δ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/12/2008


Φυσικά, για όσα γίνονται το θέμα είναι πολύ πιο βαθύ, δεν πρόκειται για τον κακό μπάτσο που σκότωσε ένα παιδί, πλέον είναι σαφές αυτό. Είναι πολλά παραπάνω, είναι μία κοινωνία που νοσεί, που είναι σάπια ως το μεδούλι. Και είναι και η "δημοκρατία" βέβαια...

Bersarin + Murakami = ...

Οι Bersarin Quartett, είναι σταθερή συντροφιά τα τελευταία απογεύματα, όπως και εδώ και αρκετό καιρό είναι τα βιβλία (όσα έχουν εκδοθεί στα ελληνικά, γιατί με το να διαβάσω λογοτεχνία στα αγγλικά έχω έναν δισταγμό) του Χαρούκι Μουρακάμi. Ξεκίνησα, από το Νορβηγικό δάσος, το οποίο με συνεπήρε όσο ελάχιστα βιβλία. Το ίδιο συνέβη και με το Κουρδιστό Πουλί, για το οποίο έχουν γραφτεί μπόλικα και απ'όσο έχω δει θετικά. Δεν είμαι και κανένας βιβλιοκριτικός, ούτε μανιώδης αναγνώστης, αλλά εγώ το θεωρώ κλασσικό. Και συνέχισα με τη συλλογή διηγημάτων - διαμαντιών Ο Ελέφαντας Εξαφανίζεται, και με το βιβλίο του που εκδόθηκε πιο πρόσφατα το Σπούτνικ Αγαπημένη, το οποίο ήταν επίσης εξαιρετικό. Περιττό, λοιπόν, να πω ότι ο σχεδόν 60χρονος ιάπωνας, έχει πανηγυρικά μπει στο προσωπικό μου πάνθεον συγγραφέων. Και για να επανέλθω στη μουσική, το ίδιο και οι (o στην ουσία) Bersarin Quartett, με τον εκπληκτικό δίσκο του.

ΥΓ Η φωτο είναι του Γιόζεφ Κουντέλκα.

Memoryhouse

Κατά τη γνώμη μου το Memoryhouse (2003), είναι ότι καλύτερο έχει γράψει ο Max Richter, βέβαια πιθανόν να πω το ίδιο ακούγωντας οποιοδήποτε από τα τέσσερα άλμπουμς που έχει κυκλοφορήσει, και το Sarajevo είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι του. Είναι αλήθεια μεγάλος συνθέτης, είναι καταπληκτικό το πόσο μπορεί να σου μεταφέρει μία εικόνα. Αν έκανα ποτέ ταινία ο Max Richter θα ήταν σίγουρα η δεύτερη επιλογή για να γράψει το soundtrack. Και η θέση είναι πολύ τιμητική (γιατί του την προσφέρει το έγκριτο yellowstickytrap) και κυρίως γιατί στην πρώτη βρίσκεται ο Arvo Part.

Ευτυχισμένο το 1997!!!

Τι λέτε θα αντέξει τελικά ο έρωτας του Αντώνη του Καλούδη με τη χήρα Μαρκάταινα; Του Γκλετσου με την Ερατώ; Θα το σηκώσει ο Ρίβερς; Ο Σαββόπουλος αποβλακώθηκε τελείως; (κι όμως όχι, έχει κι άλλο), στίχος είναι αυτός "Άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου";!!
Ναι έχω πάθει μια σύγχυση, λιγάκι. Έχω μπερδευτεί. Μπέρδεψα τις δεκαετίες. Τι να κάνω, αφού όλα τα συγκροτήματα, που λίγο πολύ τα θεωρούσαμε ξοφλημένα, αν ασχολούμασταν μαζί τους, από τη δεκαετία του 90, βγήκαν από τη ναφθαλίνη και απαιτούν, δικαίως, την προσοχή μας!!! Δισκάρα των Notwist, τα είπαμε πριν αρκετό καιρό, ίσως να είναι κι ο αγαπημένος μου στο τέλος της χρονιάς. Για τους Portishead, κοιτάξτε δύο ποστ παρακάτω. Και τώρα έχουμε και λέμε: του Tricky το Knowle West Boy, είναι ένας πολύ καλός δίσκος, που μας επιστρέφει πίσω στις εποχές του Maxinquaye. Δεν είναι μόνο το Past Mistake, που είναι καταπληκτικό τραγούδι, είναι όλα του δίσκου, που είναι για τα καλά βουτηγμένα στο γκρι, αλλά έχουν και αυτή την αίσθηση του δρόμου, που μόνο ο Tricky είχε ατόφια, σε αίσθηση με τους άλλους δύο κύριους εκπροσώπους του Μπρίστολ. Και νομίζω, δεν είναι τυχαίο, που τώρα οι παλιοί τριπ-χοπάδες, βγάζουν καλούς δίσκους, νομίζω, είναι κάτι που συμβαίνει γιατί επιτέλους απαλλάχθηκαν από την υποχρέωση να βγάλουν κάτι που να ακούγεται σαν ήχος του Μπριστόλ, και άλλα τέτοια ευφυολογήματα της κακιάς ώρας.
Άλλο πάλι: το Hungry Saw των Tindersticks. Δεν είναι και το αλμπουμ της χρονιάς, είναι όμως τιμιότατοι και ειλικρινείς, Tindersticks που σε αγγίζουν από την πρώτη νότα του intro. Επαναλαμβάνονται, όντως αλλά κα΄νουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά.

Τελικά λέτε να είναι αλήθεια αυτά που λένε ότι θα γίνουν το μιλένιουμ; Το pc πάντως θα το έχω κλειστό έτσι δε λένε;