Έχω μπει σε μία διαδικασία αμφισβήτησης της χρησιμότητας ενός review συναυλίας. Μόνο δύο είναι οι περιπτώσεις στις οποίες δικαιολογείται, αλλά δεν είναι και ότι καλύτερο (να γράφεις review γι’αυτούς τους λόγους): η μία κάτι σαν «ζήλια ψώρα» σε όσους ήθελαν να έρθουν αλλά δεν τα κατάφεραν, και η άλλη ένα είδος ήμουνα κι εγώ εκεί. Τελοσπάντων, επειδή μάλλον κι εγώ είμαι κάπου σε αυτές τις κατηγορίες, θα σας γράψω για τη χτεσινή συναυλία.
Κατά τις 10:30 λοιπόν, εμφανίστηκαν οι drog_A_tek, τους οποίους περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον, αφού μου είχε κάνει πολυ΄καλή εντύπωση το album τους, Who Hurt You και δεν τους είχα δει ποτέ ξανά live. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι με ξένισε αρκετά ο ήχός τους. Αν υποθέσουμε ότι το είδος που παίζουν είναι avant garde – electronica, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν πολύ περισσότερο electronica, πολύ ρυθμικοί, και με μία, ας πούμε chill-out διάθεση, που με χαλάσανε και από ένα σημείο και πέρα, θα ομολογήσω ότι βαρέθηκα κάπως. Δεν ξέρω αν σηματοδοτείται κάποια αλλαγή στον ήχο του συγκροτήματος ή έτσι θεωρούν ότι είναι πιο ενδιαφέουσες οι live εμφανίσεις τους, πάντως εγώ θα πω ότι drog_A_tek live – οικιακή ακρόαση drog_A_tek σημειώσατε 2.
Λίγο αργότερα, εμφανίστηκαν οι έξι Tied&Tickled Trio, οι οποίοι αρχικά τίμησαν τις πιο dub αποχρώσεις της μουσικής τους, κάτι που να ομολογήσω περίμενα και αν και δε με ενθουσίασε γιατί περίμενα εναγωνίως να ακούσω κομμάτια από το Aelita, μου άρεσε αρκετά, κυρίως λόγω της όρεξης που φαινόντουσαν να έχουν και της αρκετά αυτοσχεδιαστικής τάσης τους (σημειωτέον, ότι κανένα κομμάτι δεν πάιχτηκε ακριβώς όπως στο δίσκο). Η αλήθεια είναι ότι αυτό που παρακολούθησα, εγώ και άλλοι περίπου 300, που βρεθήκαμε χτες στο Gagarin, μπορεί να μη με συνεπήρε, αλλά ήταν μία πολύ καλή συναυλία που απογειώθηκε όταν στο setlist μπήκε και το Aelita, και μας άφησε να φύγουμε πραγματικά πλήρεις από ότι παρακολουθήσαμε αυτή τη μία ώρα και είκοσι λεπτά.
Friday, 22 February 2008
Tied & Tickled Trio + drog_A_tek @ Gagarin 205, 21-2
Supreme Balloon!!!
Η πλειοψηφία των συντακτών, του έγκριτου YellowStickyTrap τους θεωρεί, ως το κορυφαίο avant-garde συγκρότημα της εποχής μας. Το The Rose Has Teeth In The Mouth Of A Beast, που κυκλοφόρησαν το 2006, οι Matmos, ήταν ένα αριστούργημα, όχι μόνο για εκείνη τη χρονιά, αλλά και για ολόκληρη τη δεκαετία και δεν είναι τόσο συχνό ένα συγκρότημα να βρίσκεται μέσα στα καλύτερα δύο συνεχόμενων δεκαετίων, αφού το 1999 έιχαν δημιουργήσει το The West.
Για λοιπές πληροφορίες αντιγράφω από το brainwashed:
Matmos are pleased to announce that on May 6th 2008 Matador Records will release the new album Supreme Balloon as a compact disc, two vinyl long playing records, and as a gallimaufry of digital files through iTunes and other online retailers of note. The album is a pretty wild departure from classical Matmos working methods: no kooky or abject objects were played percussively, no conceptual rubrics or philosophical syllabi are appended, and, hell, no microphones were used at any point in the creation of the record. Instead, "Supreme Balloon" is an ALL SYNTHESIZER ALBUM. Old synths, new synths, MAX patches, one-of-a-kind modular rigs, decrepit consumer electronics of the 60s, 70s, and 80s, boutique effects pedals, tabla drum machines from India: it's all there. A number of close Matmos pals and some musical idols of ours came along for the ride this time: many of the songs are built of cut-up and manipulated synth solos played by Jay Lesser, Matthew "Safety Scissors" Curry, and Jon Leidecker (aka "Wobbly"). The album also features a guest appearance by Bay Area classical pianist Sarah Cahill, who tickles the plastic on our "cover" of French baroque composer Francois Couperin's "Les Folies Francaises" and a face-melting solo on the E.V.I. (Electronic Voice Instrument) from a living treasure of American jazz, Marshall Allen of the Sun Ra Arkestra. For those of you completists who seek out bonus tracks, we would also like to point out that the vinyl and digital editions of the album include a bonus track featuring an ARP 2600 solo played by none other than Terry Riley. The album has some really sweet original artwork by Robert Syrett which was made in collaboration with the number-crunching wizards at The Echo Nest, and the whole package is lovingly layed out by Rex Ray. You can hear the album's first song "Rainbow Flag" on the Matador website. We will have lots more to say about the album once it is released, and we're currently planning European and American tours in which only traditional synthetic cuisine of the highest quality will be served.
Thursday, 21 February 2008
The Boats - Our Small Ideas
| 1 | You Need To See Through Better Eyes | |
| 2 | Information For Em Loy Rs | |
| 3 | Please Return | |
| 4 | Raindrops Remain (First) | |
| 5 | Personal Evacuation Plan | |
| 6 | Ve Sometimes Forget | |
| 7 | Procedure Details | |
| 8 | A Party At Breakneck Speed | |
| 9 | This Song Has Been Intentionally Left Blank | |
| 10 | They Gave Me This To Keep Me Quiet | |
| 11 | At Little Time | |
| 12 | Through Leaf Filtered Light (First) |
Οι Andrew Hargreaves και Craig Tattersall, είναι τα δύο μέλη των The Boats, ενός σχήματος που κατάγεται από το Manchester, και παίζει μία ιδιόμορφη, κάπως ονειρική electronica, ή μάλλον περισσότερο indie tronica, όπως σε αυτό το ιδιόμορφο σύστημα μουσικών ειδογενέσεων έχει ονομαστεί το μουσικό στυλ των Lali Puna, The Notwist. Η μουσική τους, είναι πάντα πιστή στο DIY πνεύμα (το οποίο, βέβαια δεν κάνει πάντοτε θαύματα), εξάλλου το προηγούμενο άλμπουμ τους, το Typewriter, το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 2006, το είχανε διανείμει μόνοι τους.
Αυτός εδώ είναι ο τέταρτος δίσκος τους, και κυκλοφορεί από την Moteer. Πιαχνιδιάρικη μουσική, πολλές φορές δοσμένη με παιδιάστικη αφέλεια και άλλες με μεγαλύτερη έμφαση στον πειραματισμό και τους ήχους να βγαίνουνε από διάφορα αντικείμενα, απ’ότι βγάζει ήχο. Στο δίσκο χρησιμοποιούνται και φωνητικά, κάτι που δε φαίνεται παράταιρο με την όλη διάθεσή του album, αντίθετα δίνει μία πολύ ωραία, περισσότερο συναισθηματική αίσθηση. Σε εκείνα τα σημεία, σχεδόν, ακουμπάνε τις καλές στιγμές των Sigur Ros.
Εντάξει δεν θα με σημαδέψει αυτός ο δίσκος, τον θεωρώ, όμως, αξιόλογο, θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό για ένα album να σε κάνει, να θες να το ξανακούσεις και οι μικρές ιδέες αυτών των Βρετανών είναι από αυτά.
Tuesday, 19 February 2008
Τα παιδια παιζει
Ομολογώ, ότι το βιβλίο που ήταν πιο κοντά σε μένα ήταν το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Κομιξ (ναι είμαι συλλέκτης, μου λείπουν τα πρώτα είκοσι και κάτι ψιλά τεύχη, με την ευκαιρία, όποιος έχει κάτι υπ'οψην του ας πει τίποτα), αλλά δεν είχε 123 σελίδες, οπότε σύμφωνα με το παιχν'ιδι, θα σας γράψω μια περιοδο από τον "Μοναχικό" του Ιονέσκο, το δεύτερο πιο κοντινό (για λίγα εκατοστά κέρδισε το "Κατανοώντας την παγκοσμιοποίηση'') "Τεμπέλη! φώναξε κάποιος άλλος, εννοώντας προφανώς εμένα.Έκλεισα το παράθυρο και χώθηκα στην πολυθρόνα μου. Ίσως, μονολόγησα χωρίς ενθουσιασμό, ίσως έπρεπε να πάω μαζί τους."
Αυτά και τώρα προ(σ)καλώ, αν δεν το εχει κάνει άλλος, τους schottkey, h20, blank with ink, τα παιδια του noizine και τον silent stelio να συμμετάσχουν.
Sunday, 10 February 2008
Dengue Fever - Venus On Earth
| 1. | Seeing Hands |
| 2. | Clipped Wings |
| 3. | Tiger Phone Card |
| 4. | Woman in the Shoes |
| 5. | Sober Driver |
| 6. | Monsoon of Perfume |
| 7. | Integratron |
| 8. | Oceans of Venus |
| 9. | Laugh Track |
| 10. | Tooth and Nail |
| 11. | Mr. Orange |
Δεν ξέρω, τι με τραβάει τόσο σε αυτό το δίσκο. Στην αρχή, είχα σκεφτεί ότι ήταν η καμποτζιανή Chnom Nimol η οποία τραγουδάει, αν και όλα αυτά περί έμπνευσης από την Ανατολή (μόνο η τραγουδίστρια έιναι από την εξωτική Ανατολή, τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ είναι από το Λος Άντζελες) δε μου φαινόντουσαν και πολύ σοβαρά. Για την ιστορία οι Ethan και Zac Holtzman σε ένα ταξίδι στην Καμπότζη, εμπνεύστηκαν, και ψάχνοντας τραγουδίσστρια βρήκαν τη δεσποινίδα Nimol, για να τραγουδήσει τα τραγούδια τους στα ξωτικίσια, ε...στα Χμερ, σόρυ μπερδεύτηκα και αυτό εδώ είναι το τρίτο τους LP.
Ευτυχώς, μετά από πολλές ακροάσεις κατάλαβα, ότι δεν ήταν αυτό που με τράβαγε και με ενθουσίαζε στο Venus On Earth, αλλά οι εκπληκτικές μελωδίες. Αυτοί οι τύποι έχουν σκαρώσει κάτι εκπληκτικά τραγούδια, και κάτι ρεφραίν τόσο εύθραυστα (βοηθάει εδώ και η ερμηνεία) που δεν αντιστέκεσαι ούτε λεπτό. Από το εναρκτήριο Seeing Hands μέχρι το Mr. Orange, που κλείνει το δίσκο, φτιάχνουν κομμάτια, λυρικά αλλά ρεαλιστικά, με έντονο, πάντα όμως, ένα άρωμα Bollywood που αν και στην αρχή με ξένισε και μάλιστα αρκετά, αργότερα σχεδόν το λάτρεψα. Και δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται σε έναν δίσκο τόσο «αφελή», με την καλή έννοια, όπου τα πάντα είναι ντυμένα με μία πιο ελαφριά διάθεση, να υπάρχουν τόσο έντονα λυρικά ξεσπάσματα, όπως στο πολύ καλό Monsoon Of Perfume.
Είναι, όμως και καλοί μουσικοί, έτσι φαίνεται, από τα κομμάτια, που χωρίς να είναι βαρυφορτωμένα από πολλά όργανα και φιοριτούρες, μένουν κοντά σε μία πιο «στεγνή» ποπ ενορχήστρωση αλλά ταυτόχρονα είναι τρομερά πλήρη και γεμάτα, σε σημείο που δεν μπορείς να μη θαυμάσεις το... θαυμάσιο τελικό αποτέλεσμα, και τον απρόσμενα καλό και δουλεμένο ήχο τους.
Λοιπόν, τι θα λέγατε για λίγη Καμποτζιανοαμερικάνικη ποπ;
Saturday, 9 February 2008
Διονύσης Σαββόπουλος & Θανάσης Παπακωνσταντίνου @ Polis Theatre, 8-2
Δύο πράγματα δε μου άρεσαν στη μέχρι τώρα πορεία του Θανάση Παπακωνσταντίνου: το πρώτο ήταν οι χώροι που έπαιζε, θεωρούσα εντελώς ασύμβατο με το συγκεκριμένο καλλιτέχνη το να πάιζει σε ένα χώρο, που το μπουκάλι ουίσκι κάνει 160 ευρώ, το δεύτερο δεν έχει να κάνει με τη χτεσινή του εμφάνιση, είναι ότι επέλεγε, παλιότερα, στα προγράμματά του να αφήνει τους μουσικούς του να παίζουν επί μισαώρου Should I Stay, Should I Go κλπ, ενώ είχε εξαιρετικό δικό του υλικό το οποίο, όμως, άφηνε εκτός πιθανότατα λόγω απαιτητικότερης ενορχήστρωσης, ή ικανοποίησης και του κομματιού του κοινού που είχε ερθεί να ακούσει καμια Ανδρομέδα. Από την άλλη, βέβαια, σε αυτό υπάρχει και το θετικό, ότι ποτέ δεν έγινε ελιτιστής παρ’ότι η μουσική άλλαζε με την πάροδο του χρόνου και μάλιστα πολύ, περνώντας από το λαικο-έντεχνο-παραδοσιακό, σε αυτοσχεδιαστικά μονοπάτια που πέρναγαν ξυστά από το post-rock, τον Waits και δημιουργούσαν έναν προσωπικό ιδιωματκό ήχο. Στον δε Σαββόπουλο, δε μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει την τεράστια προσφορά, την εκπληκτική στιχουργική του ικανότητα, το ότι το 1971, εν μέσω δικτατορίας, τραγούδαγε για το Κιλελέρ και πολλά άλλα (το είπε χτες και ήταν μία από τις δυνατότερες στιγμές της βραδιάς), το ότι έχει γράψει εκπληκτικά τραγούδια, αλλά επίσης και το ότι η πορεία του εδώ και καμιά εικοσαριά χρονιά είναι το καλύτερο που μπορώ να πω, πτωτική, δεν είναι πλέον ένας δημιουργικός μουσικός, αλλά περιφέρεται κάπως σα θαυματουργή εικόνα προς προσκύνημα και το κυριότερο, πάσχει από τη σοβαρότατη νόσο του θεοδωρακισμού (ξέρετε ρε ποιός είμαι εγώ;, ξέρουμε παππού, ηρέμησε τώρα).
Για το χώρο είπα και πάνω, εντάξει είναι ένα μαγαζί που δε θα είχε ιδιαίτερο πρόβλημα να φιλοξενεί του χρόνου τη Ζήνα, οπότε ουδέν σχόλιο, εκεί που το κοινό δεν πάει για να ακούσει τη συναυλία, αλλά για να μιλήσει (γι’αυτό και ο ήχος ήταν χαμηλά, μην τους ενοχλούμε κιόλας) και να περάσει την ώρα του, άντε να ακούσει και κανένα σουξεδιάρικο. Έξυπνο και αρκετά ζεστό πάντως, το ότι οι μουσικοί ήταν «περικυκλωμένοι» από το κοινό, έπαιζαν στη μέση του, στην ουσία. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με τους δύο μουσικούς να παρουσιάζουν κάποια κομμάτια από τη δουλειά τους που πρόκειται να κυκλοφορήσει, για τα οποία η αρχική μου άποψη είναι ότι πρόκειται για μέτρια κομμάτια. Ο Παπακωνσταντίνου, μετά έμεινε μόνος του ερμηνεύοντας τέσσερα ή πέντε κομμάτια του, μετά ο Σαββόπουλος μετά οι δυο τους. Αυτά. Σχεδόν μηδενική χημεία, αχρείαστη συνεργασία καμία μουσική ανταλλαγή όπως αναμενόταν αφού το ½ της συνεργασίας είναι μουσικά νεκρό και διαθέτει και ένα τεράστιο εγώ, με αποτέλεσμα: κανένας δε φαινόταν να το απολαμβάνει ιδιαίτερα. Κατά τη γνώμη μου κορυφαία, ίσως, στιγμή η ερμηνεία της «Παράγκας» του Σαββόπουλου, από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου στο ανκόρ. Ούτε οι μουσικοί, πάντως φάνηκε να δίνουν (εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις) κάτι ουσιαστικό, παραπάνω στα κομμάτια, αρκετή πόζα, λίγη ουσία από το τετραμελές γκρουπ, μάλιστα κάποια κομμάτια (όπως η Αγρύπνια) κατά τη γνώμη μου έχασαν τη δυναμική τους σε άνευρες και...ποζέρικες εκτελέσεις κυρίως από τον κιθαρίστα, αλλά και από το Γιώτη Κιουρτσόγλου, και τον ντράμερ. Για το Σαββόπουλο, είπα ότι πέρα από χαμόγελα (όπως χτες με τις κάπως έντονες παρατηρήσεις στους μουσικούς) δεν έχει κάτι άλλο να δώσει. Ο Παπακωνσταντίνου, επειδή φαινόταν σε κάθε του δίσκο από το Βραχνό Προφήτη κι έπειτα να είναι γεμάτος ιδέες και όρεξη (ακόμα και στο μετριότερο Διάφανο, υπάρχουν κομμάτια όπως τα Οι μύγες βαλσαμώνονται με βαλς,το Πες μου Κάτι ή Η Μοσχαροκεφαλή, που με είχαν αφήσει άφωνο), ας ελπίσουμε ότι είναι ένα (δυσάρεστο) διάλειμμα.
Wednesday, 6 February 2008
Ryan Teague - Coins & Crosses (2006)
Ομολογώ (χωρίς να ντρέπομαι καθόλου, κιόλας) ότι το album αυτό παρ'ότι είναι του 2006, το ανακάλυψα μόλις προχτές. Όπως, επίσης, ομολογώ ότι είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Αφήνει μακράν πίσω του και soundtrack του Fountain και Max Richter. Είναι το δεύτερο του Ryan Teague, μετά το Six Preludes του 2005 και τα δύο στην Type Records. Κλασσική μουσική; Δεν ξέρω. Ότι κι αν είναι, σε χτυπάει κατευθείαν στο κέντρο. Μένεις άφωνος.
Monday, 4 February 2008
Happy Monday (φιλοσοφίες της αμπέλου)
Και επειδή το YellowStickyTrap, είναι κυρίως ένα μουσικό blog, ας γράψω αυτό που έλεγαν και οι Neubauten: Destruction is not negative, you must destroy to build.
Friday, 1 February 2008
Black Mountain - In The Future
| 1 | Stormy High | |
| Backing Vocals - Ryan Peters , Sean Hawryluk | ||
| 2 | Angels | |
| 3 | Tyrants | |
| 4 | Wucan | |
| 5 | Stay Free | |
| 6 | Queens Will Play | |
| 7 | Evil Ways | |
| 8 | Wild Wind | |
| Backing Vocals - East Van Ladies' Chorus, The | ||
| 9 | Bright Lights | |
| 10 | Night Walks | |
Θεμελιώδη ερωτήματα:γιατι γράφω αυτό το review; Δεν έχει απάντηση, πάμε παρακάτω. Γιατί άκουσα ολόκληρο το άλμπουμ των Black Mountain; Ελα ντε... Πάντως αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός φέτος δεν ξεκινήσαμε καλά. Πρώτο άλμπουμ που άκουσα για το 2008 το In The Future των Καναδών Black Mountain και όπως καταλάβατε (κρατιέμαι να είμαι ευγενικός) δε μου άρεσαν.
Δε θα πω πάρα πολλά, παρά μόνο ότι η οπτική που έχουν για τη μουσική οι Black Mountain, είναι ελαφρώς παλαιά. Είναι σαφές ότι έχουν μία αδυναμία στο κλασσικό ροκ και στην ψυχεδέλεια και φαίνεται από το Stormy High που ανοίγει το δίσκο. Και όμως δεν το άλλαξα, παρά τις απίστευτα κλασικοροκκολλημένεσεκνευριστικές κιθάρες του. Το Angels είναι καλό, και από εκεί και πέρα κάθε φορά που πήγαινα ωραίο κομμάτι, όπως στο Tyrants, που μου άρεσαν τα γυναικεία φωνητικά στην αρχή, τσουπ πεταγόταν μια κλασσικοροκιά να μου σπάσει τα νεύρα. Το ίδιο και στο Queens Will Play, και στο Bright Lights που παρ'όλα αυτά ξεχωρίζει, είναι ένα συμπαθές κομμάτι, στο οποίο, βέβαια, φαίνεται όλο το κόλλημα τους με την ψυχεδέλεια, αλλά είναι το μόνο του δίσκου που άκουσα με ενδιαφέρον, από την αρχή μέχρι το τέλος.
Πρώτος δίσκος που άκουσα για το 2008 (αν και πολλές φορές νόμιζα ότι ήμουνα στο 1968, με αυτά που άκουγα). Θεέ της μουσικής κάνε να μην είναι έτσι όλο το 2008.
