Olga Kouklaki - Getalife

1		Getalife
2		How Do You Feel
3		Be4 The Night Ends
4		Melted Torch
5		Call Me Liar
6		Right Shot
7		Ballade
8		Her Own Right
9		Afissos
10		Calling You
11		Pick Up Your Pieces

Μάλλον, συνηθίζω να γράφω πολλά λόγια για τους δίσκους που ακούω, προσπαθώντας να εξηγήσω το γιατί μου άρεσε αυτό που άκουσα. Ας μιλήσουμε απλά. Την Όλγα Κουκλάκη, φαντάζομαι την έχετε ακουστά, είναι ελληνίδα ζει από το 2001 στο Γαλλία και κυκλοφορεί στην αλλοδαπή, το πρώτο της album. Αλλά αυτά τα ξέρετε, οπότε θα γράψω με λίγα λόγια γιατί μου αρέσει το Getalife της. Γιατί μου κράτησε πολύ ωραία συντροφιά, σε μία μοναχική διαδρομή με το αυτοκίνητο, προς το μεγάλο λιμάνι. Νομίζω, αυτό αρκεί. Ο ήχος της σε κάποια σημεία, έχει μία χορευτικότητα, δεν το λες και χορευτικό όμως (χορευτικότητα!), θα έλεγα τα τραγούδια της, μοντέρνο electro-pop, με μία νοσταλγία και αρκετό στυλ και...γαλλική φινέτσα. Δεν έχω κάτι άλλο να αναλύσω, μουσική είναι, για να την ακούς είναι, όχι για να την πληκτρολογείς.

Έξω από'δω...

Εγώ έψαχνα για τους Chromatic Sequence, που διάβασα στο Muzine (θα τα πούμε και γι’αυτό σύντομα, τώρα που μετά από 3 τεύχη, υπάρχει σφαιρικότερη άποψη), και ξαφνικά βγήκα σε ένα σταθμό της Μυτιλήνης. Η πρωτευουσιάνικη αλαζονεία μου αιφνιδιάστηκε ακόμα περισσότερο όταν έβλεπα σε αυτά που παίζει ο σταθμός A Silver Mt Zion, Dinosaur Jr και άλλα παρόμοια. Λοιπόν, πέρα από την πλάκα και επειδή καθόλου δεν αιφνιδιάστηκα, στην πραγματικότητα, γιατί είχα και έχω την αίσθηση, ότι εκτός των αθηναικών μας τειχών, πιθανόν να συνέβαιναν πάντα πολύ σπουδαία πράγματα και μόνο τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω internet, μπορούμε εμείς οι υπερόπτες αθηναίοι και τα ανακαλύπτουμε, ακούστε τον 108 της Μυτιλήνης, γιατί εκεί γίνεται ωραία προσπάθεια και όποιοι δουλεύουν γι’αυτόν το αξίζουν. Επίσης, ρίχτε μια ματιά και στο www.urbanstylemag.gr. Free Press των φοιτητών στην Καβάλα, με μπόλικη διάθεση για έκφραση, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, είναι το κυριότερο, ειδικά σε μία εποχή που βήμα για να εκφραστείς υπάρχει, και σχεδόν όλοι λέμε από κάτι.

Have A Nice Life - Deathconsciousness

Ένας από τους πιο ωραίους τίτλους δίσκων, ένα από τα πιο ωραία ονόματα, ένα από τα πιο ωραία εξώφυλλα και (κυρίως) ένα καταπληκτικό (διπλό) album. Δεκατρία κομμάτια, κοντά μιάμιση ώρα, εκπληκτικής μουσικής. Θα έχετε διαβάσει και για τις επιρροές τους, ναι My Bloody Valentine, πολλα 80s, κάποιες φορές αποφασίζουν να βρωμίσουν λίγο παραπάνω τον ήχο τους, ενώ άλλες όπως στο Telephony, ακόμα και ο Hooky, θα ζήλευε τις μπασογραμμές τους, και στο δικό μου μυαλό δεν μπόρεσαν να μην έρθουν δύο από τους περυσινούς αγαπημένους δίσκους οι To Kill A Petty Bourgeoisie για το shoegaze κυρίως, αλλά ακόμα περισσότερο οι, σχεδόν λατρεμένοι, A Place To Bury Strangers, που είναι πολύ κοντά στον ήχο των Have a Nice Life.
Από το Connecticut των ΗΠΑ, ο Dan και ο Tim είναι οι Have a Nice Life και το Deathconsciousness τους. Οι ίδιοι το χαρακτηρίζουν σκοτεινό δίσκο. Κατά τη γνώμη μου, μέσα του, παρά τη μελαγχολία του, έχει πολύ φως και πολύ ελπίδα, εγώ τουλάχιστον ένιωσα πολύ γεμάτος αφού άκουσα αυτόν εδώ το δίσκο. Και πώς να μη νιώσεις έτσι με τέτοια μουσική.

Μπάμπης Παπαδόπουλος - Σκηνές Από Ένα Ταξίδι

1. Μετά
2. Κάτι για το δρόμο
3. Στο δρόμο
4. Melo 1
5. Melo 2
6. Πάλι εσύ
7. 3 7 2
8. Τελευταίο βράδυ
9. Πρωινό
10. Δυο λόγια σ’ ένα μπαρ
11. Au Revoir
Αρχικά, να πω οτι δεν τρέφω κανενός είδους αδυναμία προς 1) επιδείξεις δειξιοτεχνίας. Κατανοώ οτι κάποιος έχει τεράστια ανάγκη να δείξει πόσο καλός είναι σε κάτι που του έχει φάει τόσο χρόνο, αλλά με αφήνει παγερότατα αδιάφορο 2) τους Τρυπες. Ίσως, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου (sic), ποτέ δε με ενθουσίασαν 3) Έλληνες καλλιτέχνες. Μου αρέσει να παρακολουθώ ότι συμβαίνει στη χώρα μου, ειδικά τώρα που υπάρχουν πολλοί, και πολύ αξιόλογοι μουσικοί και φαίνεται να δημιουργείται κάτι σαν ελληνικη μουσική σκηνή, αλλά η μουσική δεν είναι τυρί, καπνά, ελιές ή πορτοκάλια, για να προτιμάμε τα ελληνικά έστω και αν τα ξένα είναι καλύτερα. Χωρίς φόβο και πάθος, λοιπόν, έβαλα να ακούσω το Σκηνές από ένα ταξίδι του πρώην Τρύπα, συνεργάτη του Θανάση Παπακωνσταντίνου, και μουσικού που έχει δείξει μία συμπαθέστατη απέχθεια προς τη στασιμότητα, την ευκολία και τον εφησυχασμό, τον Μπάμπη Παπαδόπουλο. Και μπορώ να πω ότι χάρηκα, και με το παραπάνω, το αποτέλεσμα.
Το άλμπουμ δεν είναι αριστούργημα, είναι καλό, με πολλές υποσχέσεις για το μέλλον (αν και δε μιλάμε για νέο καλλιτέχνη, μιλάμε όμως για πρώτη σόλο δουλειά), και κάποια κομμάτια είναι αφόρητα γοητευτικά, όπως τα Μετά..., Κάτι για το Δρόμο, Melo 2 και Πρωνο. Έντονη η κινηματογραφική αισθητική, έντονη και η παρουσία της κιθάρας, λογικό άλλωστε, κιθαρίστας είναι ο άνθρωπος. Υπάρχουν εδώ μέσα και περισσότερο "στριφνά'' και πειραματικά ή με έμφαση στη δεξιοτεχνία κομμάτια, όπως το κατ'εμέ αδύναμο Στο Δρόμο. Αξίζει, πάντως την προσοχή μας αυτή η δουλειά, αλλά και όλες οι υπόλοιπες της Puzzlemusik, που φαίνεται να ακολουθεί μία πολύ ιδιαίτερη πορεία στο χώρο, με πολύ σημαντικές κυκλοφορίες.

Autechre - Quaristice

1		Altibzz
2		The Plc
3		Io
4		PlyPhon
5		Perlence
6		SonDEremawe
7		Simmm
8		Paralel Suns
9		Steels
10		Tankakern
11		Rale
12		Fol3
13		FwzE
14		90101-5l-l
15		Bnc Castl
16		Theswere
17		Wnsn
18		Chenc9
19		Notwo
20		Outh9X

Ένας νέος δίσκος του διδύμου Brown, Booth δηλαδή των γνωστών και μη εξαιρετέων Autechre (κατά κύριο λόγο), είναι πάντα ένα γεγονός, για όσους ασχολούνται με θέρμη, με τη μουσική. Έχοντας χαράξει τα beats τους, για πάντα στον περασμένο αιώνα, κυκλοφορούν το 2008 τον τέταρτο δίσκο τους ως Autechre στα 00s.
Ήταν κάπου στα 1997, όταν οι Autechre, αφού είχαν δώσει μερικές εξαιρετικές κυκλοφορίες, μας χάρισαν το κατ’εμέ magnum opus τους, Chiastic Slide, εγκαινιάζοντας μία ολοκαίνουρια γλώσσα, ιδιωματική, που ξένιζε πολλούς, ή καλύτερα όλους, αλλά κάποιοι κατάφεραν να αγαπήσουν και να μυηθούν (μάλλον οι πιο επίμονοι). Αυτή η «γλώσσα», έδωσε μία σειρά από LP κυκλοφορίες, υψηλότατου επίπεδου, μέχρι και το 2005 που κυκλοφόρησαν το τιτλοφορημένο άτιτλο album τους, το Untilted. Τρία χρόνια μετά οι Autechre, νομίζω, αποφασίζουν να «αλλάξουν τη μουσική» (τη δικιά τους, ολόκληρη την έχουν ήδη αλλάξει). Το Quaristice, διαφέρει έντονα με τους προκατόχους του, σε σημείο που να ψάχνω με το κυάλι να βρω τα χαρακτηριστικά beats των Autechre, σε σημείο να υπάρχουν κομμάτια που σαφέστατα θα μπορούσαν να μην είναι αυτού του συγκροτήματος (κάποια, όμως, νομίζω, θα μπορούσαν να είναι περισσότερο των Gescom), όπως και το εναρκτήριο του δίσκου.
Μετά από πολλές ακροάσεις, τον κατάλαβα, όπως και γίνεται συνήθως με τους Autechre, αλλά αυτές οι ακροάσεις, μπορώ να πω ότι δε μου προσέφεραν την ίδια ευχαρίστηση με αυτές παλαιότερων κυκλοφοριών τους. Δε μιλάμε σε καμία περίπτωση για κακό δίσκο, οι Autechre και εδώ παραμένουν το ίδιο εγκεφαλικοί, όπως πάντα, αν και κάπου-κάπου φαίνεται να έχουν ένα φλερτ με το minimal, απλά στο καινούριο τους δε βρήκα, προς το παρόν τουλάχιστον, γιατί ποιός ξέρει τι επιφυλάσσουν οι επόμενες ακροάσεις αυτό που με τραβάει στους Autechre.

Jonny Greenwood - There Will Be Blood (OST)

1		Open Spaces
2		Future Markets
3		Prospectors Arrive
		Cello - Caroline Dale Piano - Michael Dussek
4		Eat Him By His Own Light
		Cello - Caroline Dale Piano - Michael Dussek
5		Henry Plainview
6		There Will Be Blood
7		Oil
8		Proven Lands
9		HW / Hope Of New Fields
10		Stranded The Line
11		Prospectors Quartet

Συνηθως, έχω την άποψη ότι ένα soundtrack είναι δύσκολο να το θεωρήσεις καλό, ως κάτι που υπάρχει αυτόνομα από την ταινία για την οποία γράφτηκε. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που κάποια soundtrack τα βάζω για να τα ακούσω και γίνονται αγαπημένη μουσική. Βέβαια αυτές οι περιπτώσεις είναι και πολύ ξεχωριστές, το Fountain του Clint Mansell, το Oldboy, η τριλογία των χρωμάτων του Πραισνερ και το Χαος του Πιοβανι, είναι τέτοιες περιπτώσεις και ίσως να είναι και οι μόνες, άλλωστε η δουλειά ενός soundtrack είναι να βοηθάει και να υπογραμμίζει τις περισσότερες φορές. Και εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα soundtrack που δεν έφτασε καν μέχρι τις τελικές υποψηφιότητες για Όσκαρ, με συνθέτη τον Jonny Greenwood των Radiohead, μία από τις πιο αντισυμβατικές συνθέσεις μουσικής για φιλμ, που έχω ακούσει.

Το είχα ακούσει πριν δω την ταινία, και η αλήθεια είναι πως με είχε μαγέψει, στα 33 περίπου λεπτά της διάρκειάς του. Από έγχορδα που στριγγλίζουν, μέχρι κλασσικές συνθέσεις, φτάνοντας σε στιγμές να θυμίζει Steve Reich, και ταυτόχρονα να έχει συνθέσεις που με αγγίζουν. Αυτό που είχα απορία, ήταν πώς θα λειτουργούσε μέσα στην ταινία. Και δε χρειάστηκαν πάνω από λίγα δευτερόλεπτα για να το καταλάβω. Οι άγονοι λόφοι των ΗΠΑ, έδεσαν απόλυτα με το «παράφωνο» ουρλιαχτό των εγχόρδων. Άρα τα είχαμε όλα, λειτουργεί μέσα στην ταινία, και της δίνει ατμόσφαιρα, αλλά στέκεται και αυτόνομα σαν ένα εξαιρετικό album. Δεν ξέρω πόσο θα το αγαπήσω, αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει, προς το παρόν ας πατήσω το repeat…

ΥΓ: Για την ταινία έχουν γραφτεί πολλά, δεν έχω και πολλά να γράψω, δε με ενθουσίασε ως ταινία, η ερμηνεία του Daniel Day-Lewis, είναι κάτι για το οποίο δεν έχει κανείς να συζητήσει και πολλά, αδιαμφισβήτητα καλή (και κάτι παραπάνω), αλλά με ενθουσίασε ο Paul Dano. Η ερμηνεία του ήταν εξαιρετική.

Arapoti - County of Montechiaruogolo

1. Iggy's Reckin Balls
2. Pragmatics
3. Weite
4. A Greek Slave
5. John Zenda
6. Kirchzarten
7. Giant Babax
8. Hammarby Sjo
9. Savigne-sous-le-Lude
10. Great pond
11. Ngoyo

Η ελληνική μουσική σκηνή, τελικά είναι ανεξάντλητη. Κανε΄να γκρουπ, όμως, δε συγκρίνεται με τους Arapoti. Punk επιρροές (όπως φαίνεται και από το εισαγωγικό κομμάτι δυναμίτη, Iggy’s Reckin Balls), μία άψογα παιγμένη κιθαριστική noise pop, που μας θυμίζει Sonic Youth, Prolapse, Blonde Redhead και Shellac. Ο δίσκος περιέχει έντεκα αριστουργήματα, με κορυφαία τα Iggy’s Reckin Balls, A Greek Slave, Giant Babax και τα instrumental Savigne sous le Lude και Ngoyo, που κλείνει ονειρικά το δίσκο. Ψάξτε το τώρα!!! (κι αν το βρείτε, γράψτε μου).

10

Οκ μην το ψάξετε, ο anotherdayfullofdread μας έβαλε στο παιχνίδι, και εκεί μπορείτε να δείτε τους κανόνες. Εμείς καλούμε τους blank with ink, in a space of a few minutes και noizine.

Spyweirdos - Ten Numbers

01		First
02		Second
03		Third
04		Fourth
05		Fifth
06		Sixth
07		Seventh
08		Eighth
09		Ninth
10		Tenth

Ο Σπύρος Πολυχρονόπουλος, γνωστός ως Spyweirdos, έθεσε πέρσι πολύ ψηλά τον πήχυ με το Wetsound Orchestra. ‘Οχι μόνο οι παρέες με τον Murcof, τον Alva Noto, τον B.Fleischmann και άλλους εκλεκτούς, αλλά η δύναμη της μουσικής του, με έκανε να το θεωρήσω ως ένα από τα καλύτερα του 2007. Περίμενα, λοιπόν, με αγωνία το Ten Numbers (αλλά και τη συνεργασία με τον Φλωρίδη).
Οι πρώτες ακροάσεις, φανέρωναν ένα δίσκο δυσκολότερο, λιγότερο μελωδικό, αλλά που δε με ενθουσιάζε όσο το Wetsound Orchestra. Ήταν σαφές ότι ήθελε χρόνο, τον είχε, και σιγά-σιγά με κέρδιζε όλο και περισσότερο. Αφηρημένα τοπία, κινηματογραφικά, το καταπληκτικό Fourth, μία αίσθηση ομοιότητας του δίσκου, με τα καλύτερα πονήματα της Raster-Noton (γιατί υπάρχουν και πολλά, που με κάνουν να βαριέμαι οικτρά), και δέκα, μαγευτικά, νούμερα.
Είναι πολύ καλή η αίσθηση που σου αφήνει ο δίσκος, η αίσθηση ενός μελαγχολικού ταξιδιού. Βέβαια, η απάντηση, σε όσους δίπλα στο λήμμα ηλεκτρονική μουσική, τοποθετούν τις λέξεις, ψυχρή, χωρίς συναίσθημα έχει δοθεί εδώ και πολύ καιρό, από τότε που οι Boards Of Canada, έλεγαν πόσο καλό κάνει η μουσική στα παιδιά, αλλά το Ten Numbers, είναι άλλη μία τέτοια ξεχωριστή απόδειξη. Προτιμώ το Wetsound Orchestra, το θεωρώ καλύτερο δίσκο, αλλά και έχω ένα συναισθηματικό δέσιμο μαζί του, που με κάνει να τον προτιμώ, χωρίς όμως αυτό να αφαιρεί ούτε στάλα από τη δυναμική αυτού του album.
Ο Spyweirdos, είναι μία πολύ ξεχωριστή παρουσία στην ελληνική μουσική σκηνή (που τα τελευταία χρόνια, μας έχει δώσει πολλές τέτοιες περιπτώσεις και αυτό είναι λόγος να χαιρόμαστε). Περιμένουμε τις επόμενες δουλειές του και εγώ προσωπικά, αυτή με το Φλώρο Φλωρίδη, πάρα πολύ. Πιθανόν, μόνος του φόβος να πρέπει να είναι αυτός της τυποποίησης, κάτι που πάντα παραμονεύει σε αυτό το είδος. Το σίγουρο, είναι, ότι θα τον παρακολουθούμε από κοντά, και μακάρι να δίνει πάντα τόσο υψηλού επιπέδου δουλειές.