Post

Πριν κάποια χρόνια και όταν ήξερα...λίγα (σ.σ λίγη ενασχόληση με τη μουσική), θεωρούσα άκρως τιμητικό το να ακούω post-rock και να το φωνάζω και να το λέω. Όταν έμαθα πολλά (τρομάρα μου) αποφασίσα ότι το είδος ήταν νεκρό δεν άξιζε να το ακούω και λοιπές παπαριές, που τάιζαν το μυαλό μου μουσικογράφοι, μουσικογραφιάδες, γραφιάδες και λοιποί άσχετοι. Η αλήθεια είναι ότι πολλά δεν ήξερα ποτέ, ούτε ξέρω, αλλά τώρα δε με ενδιαφέρει να μάθω, απλώς με ενδιαφέρει αν ένα άλμπουμ μου λέει κάτι, αν και πόσο με ταξιδεύει. Απολαμβάνω, λοιπόν, τον καινούριο πολύ καλό δίσκο των Sigur Ros, και ασχολούμαι με το post-rock (όρο πάντως που και σήμερα τον βρίσκω ανούσιο, αν και μπορεί να έχω λάθος, άλλωστε είχε ο δίκιο ο ποιητής που έλεγε πως όταν οι άνθρωποι έχουν λάθος είναι νέοι), που είχα καιρό να ακούσω.

Και για όλα αυτά φταίει το καινούριο των Sigur Ros. Τον τίτλο του, δυσκολεύομαι κάπως να τον γράψω, αλλά ο δίσκος είναι απίστευτος.

Hol Baumann - Human

Στην αρχή με ξένιζε, αλλά τώρα το έχω αγαπήσει. Δεν ξέρω αν φταίει η καλοκαιρινή διάθεση, η δικιά μου και του δίσκου, ή κάποιες πολύ ωραίες μελωδίες που υπάρχουν εδώ μέσα, όπως τα Endless Park, Human και One Step Behind, αλλά έχουμε κάνει πολύ καλή καλή παρέα, με το Human, του Γάλλου (αν και προσπαθεί να μας κοροιδέψει και να περάσει για Γερμανός) Olivier Orand, που εδώ μπλέκει dub στοιχεία, νοσταλγικά βιμπράφωνα, ανατολίτικες φωνές-κάτι που δεν είναι και το αγαπημένο μου στο δίσκο- και κάποιες φορές θυμίζει soundtrack. Στη μέχρι τώρα, φτωχότερη κατά τη γνώμη μου, χρονιά των 00s, είναι από τα καλά που έχω ακούσει και είναι ότι πρέπει για τις τελευταίες ώρες της ημέρας, εκεί τη στιγμή που πέφτει ο ήλιος. Ότι πρέπει...

Your Hand In Mine...

Μπαίνω στο αυτοκίνητο και βάζω να παίξει το λευκό cd του muzine, χωρίς να ξέρω τι είναι το κάθε κομμάτι. Μια χαρά το cd, από το τέταρτο κομμάτι, κιόλας μπορώ να πω ότι μου άρεσαν όλα, το ένα πιο πολύ από το άλλο, μέχρι που σκοντάφτω. Στο 11...Το ακούω μία, δύο φορές, εκπληκτικό κομμάτι. Είχα μια ανυπομονησία να δω ποιοί είναι οι δημιουργοί αυτού του κομματιού, που είναι πραγματικά εξαιρετικό, κινηματογραφικό, νοσταλγικό, τι άλλο να πω, γυρνάω σπίτι και τι να δω; Το τραγούδι ήταν των Your Hand In Mine. Των δικών μας Your Hand In Mine, όπως συνηθίζουν να γράφουν όταν πρόκειται για ελληνικά συγκροτήματα (άκου δικών μας)... Ειλικρινά, ενθουσιάστηκα και περιμένω τον δίσκο τους, απ'ότι είδα δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα, που μακάρι να είναι ολόκληρος της ίδιας ποιότητας με το Calendar, θα μιλάμε για αριστούργημα τότε.

Επίσης, αν και τα έχουν πει πολλοί και πλέον δεν είναι καινούριο, αυτό που γίνεται με το muzine, είναι εξαιρετικό. Κάθε τεύχος του και καλύτερο και πραγματικά υπάρχει διάθεση και αγάπη γι'αυτό το πράγμα, αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Monika - Avatar

Αν στα 21 της, έβγαλε τέτοιο album, τι να περιμενουμε τοτε για το μέλλον; Συναισθηματικός δίσκος, και πολύ αισιόδοξος (παρ'ότι μελαγχολικός κάποιες φορές) με συχνά εμφανείς τις επιρροές της, αλλά αυτό, εγώ δεν το θεωρώ απαραίτητα κακό. Περισσότερο στέκομαι στην εξαιρετική ποπ, που περιέχει ο δίσκος με κατά τη γνώμη μου, κορυφαία στιγμή το Misery Loves Company, που είναι και αρκετά χατζιδακικό, νομίζω, όπως η επιρροή του Χατζιδάκι αλλά και του Piovanni και γενικότερα των ιταλικών soundtrack, είναι εμφανής και στη μελωδία και στην ενορχηστρώση και τη χρήση των πνευστών. Επίσης θέλω να σταθώ στην πολύ καλή και ζεστή, μάλλον, φωνή της, η οποία μου αρέσει ακόμα περισσότερο όταν σκοτεινιάζει.
Δε νομίζω ότι το Avatar, θα μπει μέσα στα πιο αγαπημένα μου albums, αλλά έχει μερικά τραγούδια που χτυπάνε στο κέντρο πραγματικά. Και να σκεφτεί κανείς, ότι με όλο αυτό το hype, τα συνηθισμένα πλέον ελληνικά μικρο-hype, δεν ξεκίνησα την ακρόαση και πολύ θετικά. Πώς έρχονται τελικά τα πράγματα ε;