Αρχικά καίει και τσουρουφλάει, νομίζω, το καινούριο της Leila. Πρόκειται για τη Leila Arab και το τρίτο της άλμπουμ, το οποίο ονομάζεται Blood, Looms and Blooms και κυκλοφορεί από τη Warp. Το τρίτο της αλμπουμ, συνεχίζει στα μονοπάτια των προηγούμενων δύο τα οποία δε με είχαν ξετρελάνει κιόλας, αλλά ήταν καλά. Αυτό εδώ, όμως, το θεωρώ πιο καλό. Είναι λιγότερο Massive Attack, Tricky και Portishead (Σαφέστατη εδώ και χρόνια η συγγένειά της με τον ήχο του Μπριστολ) και περισσότερο Bjork ( με την οποία έχει συνεργαστεί σε δύο αλμπουμ αν δεν κάνω λάθος), Knife και μία γενικότερη ποπ παράνοια που με τραβάει πολύ σε αυτό εδώ το δίσκο.
Άλλο που καίει, είναι το (επίσης τρίτο) νέο άλμπουμ των The Bug, το London Zoo. Έχει ακουστεί αρκετά, και με πολύ καλά λόγια. Φαντάζομαι, από αυτά που διαβάζω ότι για όσους τη βρίσκουν τρελά με dubstep, πρόκειται περί ευαγγελίου. Εμένα που δεν τη βρίσκω τρελά, αλλά κάποια άλμπουμ ή κομμάτια, που θεωρούνται ότι ανήκουν στο είδος μου αρέσουν, άλλα πολύ - άλλα λίγο, το θεωρώ πολύ καλό δίσκο, φυλάει, νομίζω τα δυνατά του κομμάτια για το τέλος (Judgement, Poison Dart) χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πιο πριν δεν έχει καλά κομμάτια όπως είναι το εναρκτήριο Angry, απλά είναι κάπως σαν να περιπλιανιέσαι στην ενδοχώρα του Βελγίου, ωραία αλλά επίπεδα. Μ'αρέσει, πάντως, αυτός ο δίσκος. Για τη σημασία του δεν μπορώ να μιλήσω μια και δεν κατέχω τόσα πολλά, αφ'ενός και αφ'ετέρου μια και η μουσική όπως τα περισσότερα σε αυτόν τον κατά κύριο λόγο, ψεύτη ντουνιά, άπτονται όχι στη σφαίρα του πραγματικού και αντικειμενικού, αλλά του υποκειμενικού και... φαντασιακού.
ΥΓ. Φίλε αναγνώστη αν δεν το έχεις ήδη κάνει, τσέκαρε το myspace των Salem. Ωραιότατα, ηλεκτρονικά σκοτάδια.
