Το τρίτο και καλύτερο (;)

Δύσκολους δίσκους έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε αυτούς που απαιτούν πολλές ακροάσεις για να σου φανερωθεί η ουσία τους, ο πυρήνας τους και συνήθως έτσι αναφερόμαστε σε εγκεφαλικά ακούσματα όπως ας πούμε οι Autechre, ο Aphex Twin ή ο John Cage, ο Steve Reich. Κάποιοι από αυτούς είναι από τους πιο αγαπημένους μου καλλιτέχνες και δεν έχω σκοπό να γράγω εδώ εναντίον τους, αλλά πολλές φορές όλοι οι προαναφερθέντες έχουν πέσει στην παγίδα του εργαστηριακού, του ψυχρού. Τέχνη (κι επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο κι αν η μουσική είναι η πιο εμπορική και εμπορευματοποιημένη από αυτές, παραμένει ακόμα τέχνη) σημαίνει κάτι που σε αγγίζει, που κινητοποιεί την ψυχή σου πολύ βαθιά και δε μένει μόνο στον εγκέφαλο και στη σκέψη και στην τετράγωνη λογική. (Μα εδώ δεν είπες ότι θα έλεγες για το τελευταίο των Portishead; ε ναι τόση ώρα γι'αυτό λέω). Το Third, λοιπόν, τρίτο studio album των Portishead, για το οποίο έχουν γραφτεί πάρα πολλά και τίποτα άλλο πλέον δεν έχει αξία παρά μία προσωπική γνώμη (αν έχει αξία), είναι δύσκολο άλμπουμ. Όχι δύσκολο = εγκεφαλικό. Όχι. Είναι δύσκολο γιατί πρέπει να σε βρει στη σωστή φάση, και τότε να σε τσακίσει. Γιατί δεν πρέπει να το αντιμετωπίσεις σα λίγα megabytes ακόμα που πρέπει να ακούσεις και αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. Άργησε να με κερδίσει, αλλά τα κατάφερε και με το παραπάνω. Κι αυτό το The Rip, τι κομμάτι...

Max Richter, The Caretaker, Nurse With Wound

Είχα καιρό να γράψω και θα τα γράψω όλα μαζί. Αρχικά, να πούμε ότι οι (1 - ένας) συντάκτες του έγκριτου YellowStickyTrap, φέτος δεν έκαναν διακοπές, καθώς απήχθησαν από μυστηριώδη άτομα, που αρχικά νομίζαμε ότι ήταν εξωγηίνοι ή ο Παλαιοκώστας, αλλά τελικά ήταν μουσικόφιλοι θαυμαστές μας, οι οποίοι εξοργισμένοι από τη μουσική αδράνεια στην οποία έχει πέσει το blog, μας έκλεισαν σε τρία ξεχωριστά δωμάτια και μας βομβάρδισαν με μουσικές. Στην αρχή μας βασάνιζαν με φρικτό τρόπο, αφού μας έβαζαν να ακούμε Placebo νυχθημερόν, μετά όμως βλέποντας την ειλικρινή μεταμέλειά μας, μας πρόσφεραν απλόχερα νέους δίσκους, από τους οποίους ξεχωρίσαμε τους παραπάνω (και παρακάτω):

Max Richter - 24 Postcards in full colour

Ο Max Richter, επιστρέφει, με μία εκπληκτική δουλειά, ακόμα. Χωρίς να ξεφεύγει από το ύφος των προηγούμενων, άλλωστε δε θα ήθελα κάτι τέτοιο, φτιάχνει μουσική συναισθηματική που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κινηματογραφική.

The Caretaker - Persistent Repetition of Phrases

Από τα καλύτερα φετινά albums, ακούγεται πραγματικά σαν όνειρο, αν το ακούσεις με σβηστά τα φωτά, πρόκειται για εκείνη την υπέροχη φάση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Εξαιρετική χρήση των samples.

Nurse With Wound - Huffin' Rag Blues

Δεν αμφέβαλλα ποτέ για την τρελαμάρα που κουβαλάει ο κύριος Stapleton. Έτσι, εννοείται ότι περίμενα τα πάντα από αυτόν, ακόμα και αυτό το δίσκο, που με την πρώτη ακρόαση (και με τη δεύτερη, νομίζω) δε σε πείθει ότι πρόκειται για ένα δίσκο των Nurse With Wound. Πιθανότατα το ευκολότερο άκουσμα που μας έχουν προσφέρει, παραμένει όμως, ένα εξαιρετικό άλμπουμ.