Bersarin + Murakami = ...

Οι Bersarin Quartett, είναι σταθερή συντροφιά τα τελευταία απογεύματα, όπως και εδώ και αρκετό καιρό είναι τα βιβλία (όσα έχουν εκδοθεί στα ελληνικά, γιατί με το να διαβάσω λογοτεχνία στα αγγλικά έχω έναν δισταγμό) του Χαρούκι Μουρακάμi. Ξεκίνησα, από το Νορβηγικό δάσος, το οποίο με συνεπήρε όσο ελάχιστα βιβλία. Το ίδιο συνέβη και με το Κουρδιστό Πουλί, για το οποίο έχουν γραφτεί μπόλικα και απ'όσο έχω δει θετικά. Δεν είμαι και κανένας βιβλιοκριτικός, ούτε μανιώδης αναγνώστης, αλλά εγώ το θεωρώ κλασσικό. Και συνέχισα με τη συλλογή διηγημάτων - διαμαντιών Ο Ελέφαντας Εξαφανίζεται, και με το βιβλίο του που εκδόθηκε πιο πρόσφατα το Σπούτνικ Αγαπημένη, το οποίο ήταν επίσης εξαιρετικό. Περιττό, λοιπόν, να πω ότι ο σχεδόν 60χρονος ιάπωνας, έχει πανηγυρικά μπει στο προσωπικό μου πάνθεον συγγραφέων. Και για να επανέλθω στη μουσική, το ίδιο και οι (o στην ουσία) Bersarin Quartett, με τον εκπληκτικό δίσκο του.

ΥΓ Η φωτο είναι του Γιόζεφ Κουντέλκα.

Memoryhouse

Κατά τη γνώμη μου το Memoryhouse (2003), είναι ότι καλύτερο έχει γράψει ο Max Richter, βέβαια πιθανόν να πω το ίδιο ακούγωντας οποιοδήποτε από τα τέσσερα άλμπουμς που έχει κυκλοφορήσει, και το Sarajevo είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι του. Είναι αλήθεια μεγάλος συνθέτης, είναι καταπληκτικό το πόσο μπορεί να σου μεταφέρει μία εικόνα. Αν έκανα ποτέ ταινία ο Max Richter θα ήταν σίγουρα η δεύτερη επιλογή για να γράψει το soundtrack. Και η θέση είναι πολύ τιμητική (γιατί του την προσφέρει το έγκριτο yellowstickytrap) και κυρίως γιατί στην πρώτη βρίσκεται ο Arvo Part.

Ευτυχισμένο το 1997!!!

Τι λέτε θα αντέξει τελικά ο έρωτας του Αντώνη του Καλούδη με τη χήρα Μαρκάταινα; Του Γκλετσου με την Ερατώ; Θα το σηκώσει ο Ρίβερς; Ο Σαββόπουλος αποβλακώθηκε τελείως; (κι όμως όχι, έχει κι άλλο), στίχος είναι αυτός "Άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου";!!
Ναι έχω πάθει μια σύγχυση, λιγάκι. Έχω μπερδευτεί. Μπέρδεψα τις δεκαετίες. Τι να κάνω, αφού όλα τα συγκροτήματα, που λίγο πολύ τα θεωρούσαμε ξοφλημένα, αν ασχολούμασταν μαζί τους, από τη δεκαετία του 90, βγήκαν από τη ναφθαλίνη και απαιτούν, δικαίως, την προσοχή μας!!! Δισκάρα των Notwist, τα είπαμε πριν αρκετό καιρό, ίσως να είναι κι ο αγαπημένος μου στο τέλος της χρονιάς. Για τους Portishead, κοιτάξτε δύο ποστ παρακάτω. Και τώρα έχουμε και λέμε: του Tricky το Knowle West Boy, είναι ένας πολύ καλός δίσκος, που μας επιστρέφει πίσω στις εποχές του Maxinquaye. Δεν είναι μόνο το Past Mistake, που είναι καταπληκτικό τραγούδι, είναι όλα του δίσκου, που είναι για τα καλά βουτηγμένα στο γκρι, αλλά έχουν και αυτή την αίσθηση του δρόμου, που μόνο ο Tricky είχε ατόφια, σε αίσθηση με τους άλλους δύο κύριους εκπροσώπους του Μπρίστολ. Και νομίζω, δεν είναι τυχαίο, που τώρα οι παλιοί τριπ-χοπάδες, βγάζουν καλούς δίσκους, νομίζω, είναι κάτι που συμβαίνει γιατί επιτέλους απαλλάχθηκαν από την υποχρέωση να βγάλουν κάτι που να ακούγεται σαν ήχος του Μπριστόλ, και άλλα τέτοια ευφυολογήματα της κακιάς ώρας.
Άλλο πάλι: το Hungry Saw των Tindersticks. Δεν είναι και το αλμπουμ της χρονιάς, είναι όμως τιμιότατοι και ειλικρινείς, Tindersticks που σε αγγίζουν από την πρώτη νότα του intro. Επαναλαμβάνονται, όντως αλλά κα΄νουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά.

Τελικά λέτε να είναι αλήθεια αυτά που λένε ότι θα γίνουν το μιλένιουμ; Το pc πάντως θα το έχω κλειστό έτσι δε λένε;

Bersarin Quartett

Αυτό που με κράταγε να ακούσω το δίσκο του Thomas Bucker - Bersarin Quartett, ήταν ότι παντού έβρισκα να συνοδεύεται από τον απεχθή σε εμένα όρο, ambient. Αλλά όχι, εδώ δεν έχουμε παγωμένη μουσική που να ταιριάζει σε αεροδρόμια, σουπερ μαρκετ, μετρό και γενικώς Δ.Χ χώρους. Μάλλον, αυτό εδώ το (ακόμα ένα) γερμανικό αριστούργημα, ταιριάζει περισσότερο στη σκοτεινή κινηματογραφική αίθουσα, και ακόμα περισσότερο αν μπαίνεις σε αυτή βιαστικά για να γλιτώσεις από καταρρακτώδη βροχή. Ο λαός Bersarin Quartett, θέλει. Όχι, εντάξει, ακόμα μπουζούκια θέλει ο λαός...