Πέρσι (για πριν 10 μέρες λέω) ήταν μία παράξενη χρονιά. Είτε μιλάω ατομικά, είτε συνολικά, είτε για τη μουσική, ήταν μία πολύ παράξενη χρονιά, που στα δύο πρώτα θα αφήσει και μάλιστα ανεξίτηλο το στίγμα της, τη μουσική όμως μάλλον δεν τη βοήθησαν τόσο οι συναστρίες. Δεν είναι θέμα σύγκρισης με προηγούμενες χρονιές, αν και η αμέσως επόμενη μετά από μία τόσο καλή όσο το 2007, έχει δύσκολο έργο, αλλά δε βγήκε αυτό που θα με συγκινήσει ιδιαίτερα, κάτι που συνέβη με όλη την πρώτη δεκάδα το 2007. Δεν ξέρω πώς θα καταγραφεί το 2008 στη μουσική ιστορία, από τους μουσικοιστορικούς, πάντως του χρόνου που, λογικά, θα έχουμε 2 ψηφοφορίες (απανταχού bloggers ετοιμαστείτε από τώρα) μια και τελειώνει και η δεκαετία, λίγα από τα του 08 θα συμπεριλάβω στη λίστα μου. Τα 20 (ως είθισται, πλέον) καλύτερα, λοιπόν από το YellowStickyTrap είναι τα παρακάτω:
20. Fuck Buttons – Street Horrsing : Ωραίοι, θορυβώδεις αρκετά και κάπως χαοτικοί, αλλά στο βάθος τους κρύβεται ένα μικρό παιδί, και αρκετά παιχνιδιάρικο.
19. 2L8 – He and She, Angry Enough to Keep Loving in the Dark Ages: Ο 2L8 δε με απογοήτευσε, προχώρησε παραπέρα, έφτιαξε ένα συνηθισμένο στη σύλληψη αλλά πολύ γοητευτικό στην απόδοση gothic παραμύθι και μπήκε με το σπαθί του στα φετινά καλύτερα. Είναι μάλιστα, σύμφωνα πάντα με το ystp, ο δεύτερος καλύτερος φετινός ελληνικός δίσκος.
18. The Pyramids – The Pyramids : Noise rock, αλλά μελωδικό, αρκετά θορυβώδες, αλλά όχι βαβουριάρικο, και πάντα μελωδικό. Θέλετε κι άλλα; Εμένα μου αρκούν, πάντως.
17. Caretaker – Persistent Repetition of Phrases : Ονειρικό, πραγματικά, η επανάληψη δε σε ενοχλεί αλλά σε ταξιδεύει σε ένα όνειρο που είναι λίγο γλυκό, λίγο εφιάλτης.
16. Flying Lotus –
15. Matmos – Supreme Balloon : Από τους δίσκους που περίμενα εναγωνίως για το 2008, στην αρχή ενθουσιάστηκα, αλλά μετά από τις πολλές ακροάσεις, τον τοποθέτησα λίγο χαμηλότερα από το προηγούμενό τους και το The West. Θα περιμένουμε μάλλον, λίγο ακόμα για το τρίτο αριστούργημα.
14. Tindersticks – The Hungry Saw : Τίποτα καινούριο μία από τα ίδια, μα δεν τους βαρεθήκατε ακόμα, Όχι δε βαρέθηκα είναι η απάντηση και επίσης δε ζητάω πάντα πό τις αγαπημένες μου μπάντες να αλλάζουν, μου αρκεί να γράφουν πολύ καλά τραγούδια και αυτό εδώ το καταφέρνουν μια χαρά οι Tindersticks.
13. Bersarin Quartett – Bersarin Quartett : Ένας γερμανός, εννοείται όχι ο μόνος στη λίστα, και σίγουρα μακριά από την ενοχλητική ταμπέλα της ambient που του κολλάνε, σε κάτι μεταξύ κινηματογραφικής μουσικής και ηλεκτρονικής. Θαύμα!!!
12. Fleet Foxes – Fleet Foxes : Στην αρχή μου φάνηκαν αδιάφοροι, αλλά τ’ωρα δε μπορώ να ξεκολλήσω. Όσο κι αν το «πίσω ολοταχώς» που επικρατεί ως τάση στη μουσική τα τελευταία χρόνια, αναγνωρίζω ότι έχουν πολύ καλά κομμάτια, αν είχανε στο lp και το Mykonos, τότε θα ανέβαιναν πολύ πιο ψηλά
11. Max Richter – 24 Postcards In Full Colour / Waltz with Bashir OST
Όχι ο καλύτερος δίσκος του, αλλά όπως πάντα είναι Max Richter. Εξαιρετικό και το soundtrack του Βαλς με τον Μπασιρ, της ταινίας του Άρι Φόλμαν και ειδικά τα Haunted Ocean.
10. Have a Nice Life – Deathconciousness : Επίσης με έντονο σύνδρομο πίσω ολοταχώς, αλλά έχουν γεμίσει δύο δίσκους με εξαιρετική μουσική, οπότε το κόλλημα με τα 80s, τους το συγχωρώ.
9. Matt Elliott – Howling Songs : Σίγουρα στοιχειωτικό, κολασμένο, σκοτεινό, ανθρώπινο, βίαιο, τρυφερό. Συγκλονιστικός εδώ ο Matt Elliott, σε έναν δίσκο κατάθεση ψυχής.
8. Advisory Circle – Other Channels : Το πιο γοητευτικό και εμπνευσμένο κολάζ ήχων που άκουσα ποτέ μου.
7. Hol Baumann – Human : Καταπληκτική electronica, αν διάβαζα για δίσκο με έθνικ πινελιές θα με απωθούσε, αλλά το Human κάθε άλλο παρά σε απωθεί.
6. Sigur Ros - Með suð í eyrum við spilum endalaust : Πολύ καλύτερο, από το βαρετότατο Takk, με κομμάτια κατά τη γνώμη μου εμβληματικά, όπως το Festival, αδίκως θάφτηκε γενικώς.
5. Dj/rupture – Uproot : Μιξάρισμα μεν, απίστευτο δε. Ο Μπάμπης Αργυρίου στο mic.gr γράφει ότι δε θέλει να ακούσει τα κομμάτια αυθεντικά και ακριβώς το ίδιο είχα σκεφτεί κι εγώ.
4. Hauschka – Ferndorf : Εκπληκτικό. Κλασσική μουσική και το prepared piano να κεντάει. Μαγικός δίσκος με μεγάλα κομμάτια όπως το Freibad.
3. Monika – Avatar : Έχουν γραφτεί, πλέον, υπερβολικά πολλά, ο δίσκος έχει ακουστεί πολύ έως πάρα πολύ, η ίδια η Monika, βέβαια χειρίζεται σε ικανοποιητικό βαθμό την ολοένα και αυξανόμενη δημοτικότητά της, η αλήθεια όμως είναι τα τραγούδια που υπάρχουν σ’αυτό το δισκάκι με κέρδισαν από την πρώτη φορά που τα άκουσα. Κι εγώ θα προτιμούσα να μην την άκουγα στο Mall, αλλά λίγο με απασχολεί.
2. Portishead – Third : Αφού τα είχα γράψει τόσο όμορφα, τότε : «Δύσκολους δίσκους έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε αυτούς που απαιτούν πολλές ακροάσεις για να σου φανερωθεί η ουσία τους, ο πυρήνας τους και συνήθως έτσι αναφερόμαστε σε εγκεφαλικά ακούσματα όπως ας πούμε οι Autechre, ο Aphex Twin ή ο John Cage, ο Steve Reich. Κάποιοι από αυτούς είναι από τους πιο αγαπημένους μου καλλιτέχνες και δεν έχω σκοπό να γράγω εδώ εναντίον τους, αλλά πολλές φορές όλοι οι προαναφερθέντες έχουν πέσει στην παγίδα του εργαστηριακού, του ψυχρού. Τέχνη (κι επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο κι αν η μουσική είναι η πιο εμπορική και εμπορευματοποιημένη από αυτές, παραμένει ακόμα τέχνη) σημαίνει κάτι που σε αγγίζει, που κινητοποιεί την ψυχή σου πολύ βαθιά και δε μένει μόνο στον εγκέφαλο και στη σκέψη και στην τετράγωνη λογική. (Μα εδώ δεν είπες ότι θα έλεγες για το τελευταίο των Portishead; ε ναι τόση ώρα γι'αυτό λέω). Το Third, λοιπόν, τρίτο studio album των Portishead, για το οποίο έχουν γραφτεί πάρα πολλά και τίποτα άλλο πλέον δεν έχει αξία παρά μία προσωπική γνώμη (αν έχει αξία), είναι δύσκολο άλμπουμ. Όχι δύσκολο = εγκεφαλικό. Όχι. Είναι δύσκολο γιατί πρέπει να σε βρει στη σωστή φάση, και τότε να σε τσακίσει. Γιατί δεν πρέπει να το αντιμετωπίσεις σα λίγα megabytes ακόμα που πρέπει να ακούσεις και αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. Άργησε να με κερδίσει, αλλά τα κατάφερε και με το παραπάνω. Κι αυτό το The Rip, τι κομμάτι...»
1. The Notwist – The Devil, You and Me : Απλούστατο, με καθημερινά υλικά, αλλά όχι μικρό, σε καμία περίπτωση. «Τι να πεις για τους Notwist; Μόνο οτι εκεί στη Γερμανία, υπάρχουν δύο αδέρφια που έχουν βάλει σκοπό τους να μας τρελάνουν. Πέρσι ως Tied & Tickled Trio, φέτος (και όχι μόνο) ως Notwist. Το καινούριο τους είναι καταπληκτικό και μάλιστα, όχι και στην καλύτερη χρονιά των 00s, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Και αυτό το Alphabet, είναι τραγούδι που πραγματικά σε στοιχειώνει, το σκέφτεσαι συνέχεια. Χαίρομαι που είναι πάλι εδώ οι Notwist. Και αυτές οι μελωδίες τους, οι μαγικές 
ενορχηστρώσεις τους.»
Αυτά, λοιπόν, και καλή χρονιά να έχουμε.
